Pisblomgeur en Schijn

BELANGRIJKE MEDEDELING

2009-03-09T17:42:00.003+01:00

Ik ben verhuisd! Vanaf nu: pisblom.wordpress.com
Hopelijk krijg ik gauw bezoek op mijn nieuwe adres, ik ben namelijk helemaal klaar voor een vette/vettige instuif.
Of ik mijn schriftelijke inboedel -al dan niet helemaal- mee verhuis weet ik nog niet.
Tot ziens,

Pisblomgeurenschijn w Pisblom en blijft dus in se dezelfde!

Nieuw

2009-03-04T15:13:00.002+01:00

Veel lijkt nieuw -of veranderd: kleding & schoeisel, technische snufjes, mensen, kapsel...
Kortom ik zit in een experimentele fase en sta open voor alles... of ik lijk zo kortzichtig dat ik langs mijn eigen kortzichtigheid heen kan turen.
En veel blijft dan weer hetzelfde, nieuwe dromen betekenen niet dat er een andere dromer zijn opstand heeft gemaakt. Oude of nieuwe vlammen zijn niet de wakers die de wacht houden bij het vuur. Nieuw of oud, alles zit weer even goed, ik zit in mijn vel. Misschien ligt dat aan mijn nieuwe vel, dankzij mijn nieuwe bodylotion die de dromer doet dromen over een stel babybilletjes op een bedje van...

2009-02-24T14:16:00.002+01:00

Ik vind dit wel een happy nummer: een mooie stem, het nodige professionele gehijg, mooi clipje.
Veel heb ik er niet over te zeggen, behalve dat ik het nog niet gezien had tot vandaag en u dus misschien ook nog niet. Voila, op een pisblomblaadje presenteer ik: Jasper Erkens - Waiting like a dog

2009-02-15T23:57:00.003+01:00

Zwarte gaten. Een geheugen kan nooit afgeladen vol zitten met een hele, gedetailleerde mensengeschiedenis. Zelfs als we zo egoïstisch zouden proberen te zijn om enkel ons eigen verhaal neer te pennen en figuren die werkelijk geschiedenis maakten als Hitler, Mussolini,... zelfs geen figuranten-positie zouden gunnen, zou het misschien nog niet lukken.
Geschiedenis als "mijn geschiedenis", duizenden pagina's over één groot ego. Dat het zeker zou gaan vervelen voor lezer en schrijver staat vast en diversiteit zou men moeten gaan zoeken in de kleinste details.
Zwarte gaten zouden niet of minder bestaan wanneer de inkt continu vloeit. Dan zou er niets interessants meer uit de kast van andermans geheugen moeten vallen, want het eigen geheugen zou volledig gehouden worden. Een vraag naar een gezamenlijk moment zou een volgend gesprek niet meer kunnen opleveren. De vraag zou immers overbodig zijn.

- wat ik nog weet? uw kunstwerk en onze grappige zinsconctructies in die les.
-kunstwerk? welk? komt het uit mijn fallische periode? (lacht)
- het was een vogel, dus in zekere zin wel. En voor de rest was het met potlood, geel en oranje.

Die vogel is verdwenen in een zwart gat. Weggevlogen, weggezogen of misschien verdwaald in een gesloten kast.
Alleen zeer zelfzuchtige, zichzelf als "interessante mens" definiërende individuen zullen het er op wagen om elke herinnering aan zichzelf uit andermans geheugen te peuteren of een compulsief gedetailleerde biografie te schrijven.
Zowat alle anderen zullen genoegen moeten leren nemen met hun zwarte gaten.
Om sommige herinneringen niet te laten verdwijnen is het hier en daar nota nemen misschien toch noodzaak. En misschien wordt het ook eens tijd om weer een geel en oranje potlood in mijn pennenzak te laden...

2009-02-05T11:49:00.002+01:00

Geef mij een zeer nachtelijk tijdstip, een mp3speler met een paar grijsgedraaide Elliot Smith-nummers en ik toon u mijn trucje van twee willekeurige tranen, een traagrollende uit mijn linkeroog, gevolgd door een snelvallende uit mijn rechteroog.
Het zal mijn overdosis chloor en rook wel geweest zijn denk ik. Een living on the edge mix.

Nummertjes

2009-02-02T14:18:00.003+01:00

Oh muziek en nummertjes, je kan ze gebruiken om ze te beluisteren, om ze te beluisteren en ze te blijven beluisteren, herhaling, herhaling en herhaling. Die songs met hun zogezegd vermeende diepere betekenis of wat je er ook maar aan wil vastkleven op een zwak moment. En nadien maar denken, oh ja, wat was weeral dat intense gevoel dat ik bij dit nummer had bedacht en wie speelde er mee in die scène die ik voor deze soundtrack had uitgeschreven? Die gevoelens en ideëen kunnen vervagen, maar duizendmaal grijsgedraaid later, rest er nog steeds de muziek. Ze blijkt nog steeds geweldig of te zwaar overschat. Hieronder graag een aantal van mijn tijdelijk 'diepzinnige', overdadig emotietoegedichte liederen...

* mijn laatste nieuwe haast kapotgedraaide emotietrack met 4 en n halve minuut om afhakers die alleen uit zijn op zeemzoete teksten te laten afhaken. (laatste comment op youtube: I hate the intro)

* eentje uit de oudere doos, opgedragen aan alle Jimmy's die ik niet ken

* dan maar eens een vrouwenstem, dat maakt het identificatieproces van 'in dezelfde vermeende shit te zitten' toch zoveel makkelijker. En ik weet niet waarom, maar ik droomde zeer recentelijk dat ik mijn haar in dát kapsel moest weten te wringen. geen inbedding mogelijk, dan maar een LINK.

Click 'n c

2009-01-29T08:56:00.005+01:00

Het moet hier geschreven zoals genoteerd, want ik heb voor een keer geen tijd.

Oh ja, dit wordt hem.
Het staat vast, het is beslist,
dit wordt dé picture.
Het personage is gecast, de belichting is schitterend, de setting perfect.
Het is zeker, dit wordt een plaatje om vingers en duimen bij af te likken.
Magen en ogen zullen knorren als ze het zien.
Ogen zullen hun jaloezieën vanachter hun vensters oplichten en hun jaloezieblikken werpen.
Kort samengevat het is 'AF'.
Tussen een laatste blik naar het plaatje en het overhalen van de trekker om dat plaatje te schieten, zit een fractie in de weg. 1 fractie van onbelangrijke duur is genoeg.
Het plaatje wordt niet dát plaatje dat het had kunnen zijn.
Er is een zich van geen kwaad bewuste passant gepasseerd door het aanvankelijk verwachte beeld. De consequenties zijn navenant.
Misschien is de lichtinval gewijzigd, misschien is het personage naast zijn spotlight gaan staan. Misschien ligt zijn haar niet langer Feng-Shui door een fractie van een zuchtje wind.
En zo zal alles nooit meer hetzelfde zijn als voordien. En zo is alles nooit zoals voorzien.
En toch past zo'n onvoorziene picture misschien nog steeds in het/de voorziene kader dat/die bedoeld was om de trotse drager te worden van het plaatje dat 'AF' was.

Poëzie

2009-01-26T12:11:00.003+01:00

de krachtige, baldadige woorden die ik zou reciteren met intonatie, inclusief stokkende adem waar nodig. Maar ik ben geen madam van dé poëzie. Ik zal me er niet aan wagen, ik zal er niet mee (over)winnen. Wel stel ik me een aantal vragen.

Welk effect zouden woorden als:
'ik zou je willen zien met de bril van een blinde.
Aftastend zien of je zachte gezicht vriendelijk aanvoelt...' kunnen hebben?

Welk effect op anderen? Het effect op mezelf zou er een zijn van voortdurende twijfel en twijfel. Van wikken en wegen. Welk effect kunnen zo'n paar woorden immers hebben wanneer je ze niet zwoel en zacht uitspreekt in een vriendelijk, zwichtend oor? De poëzie zou dienstbaar zijn als boodschapper van de boodschappen die uit angst niet rechtstreeks uitbaar zijn. Metaforen vormen een veilige codetaal, een beschermend laagje dubbelzinnigheid.
Na de vraag van (al dan niet) effect, rest nog de vraag: 'wie' raakt in godsnaam gecharmeerd door zorgvuldig gewogen woorden, wie bezit de sleutel om correct te decoderen. Is de sleutel slechts bedoeld voor dat vriendelijk gezicht of raakt de poëziebrenger gewonnen voor de aandacht van meerdere onbekende gezichten, hét publiek. Zijn vriendelijke gezichten dan slechts muzes en kan je daar genoegen mee nemen?

Wilt gij?

2009-01-18T23:02:00.003+01:00

Ik heb zoveel woorden gestroomd vandaag en voorgaande dagen. Ze handelden over: mannen, vrouwen, koffie, mannen en vrouwen, mannen en ik, ik en mannen, het leven, hoe dat vooruitgaat of juist heel lang stilstaat. Ik heb veel woorden laten komen en ze zijn niet op. Als er een ding is waarvan ik steeds genoeg lijk te hebben, dan heb ik het gevonden en moest het zoveel waard zijn als pakweg goud, dan zou ik mijn boterhammen verdienen met schrijven of spreken, desnoods over boterhammen. Over kwaliteit hebben we het dan niet.
Wat ik nu wil zeggen is dat er zoiets lijkt te bestaan als te veel zeggen. En te veel zeggen zonder een hogekwaliteitseis leidt tot gezever. Een van mijn producten is gezever, in de vorm van woorden, niet van saliva, laat dat duidelijk zijn. Nu zit dat zo. Als je zoveel zegt, natuurlijk moet er eens dat punt komen waarop je niets meer kan zeggen, zogezegd. Maar dat punt bereik ik dus niet, wat ik wel bereik is dan weer een punt waarop ik denk dat ik het punt heb bereikt waarop anderen genoeg van mijn woorden hebben geslikt. Waardoor ik een tijdelijke tijd van revalidatie verplicht ben aan mijn sperpartner(s). Gedaan met mijn gepraat, ik ga in congé. Ik ga het niet lang volhouden. Maar ik móet broeden op nieuwe gespreksstof en ik moet broeden op momenten waarop ik die gespreksstof zal kunnen brengen op een mooie manier en in een prachtige interactie een echt gesprek van twee mensen, van vrouw tot man en terug: van man tot vrouw.
Het probleem is dat ik die momenten, waaraan ik nood zal hebben nog niet geregeld heb. Ik heb ze niet geregeld, omdat ik ze niet geregeld krijg. Omdat ik een bange wezel ben. Ik geraak niet zo ver om na al dat vertelsel tot een vraag te komen.
Een vraag als: wilt gij met mij.... eens... een goed gespreksmoment vastleggen in onzen agenda. Of iets in die aard, ik hoop dat iemand snapt waarover het gaat, want met veel woorden heb ik natuurlijk maar weer weinig of een deel gezegd. Dat is natuurlijk het gevolg van dat bange wezel zijn. En de consequenties die met de belangrijkere vragen en antwoorden samenhangen.

2009-01-15T22:24:00.002+01:00

Voor iedereen die een kleine nood heeft aan een degelijk romantisch escapisme, muzikaal dik ok, want er niet in geslaagd the Beatles te vern**ken. Rotsvaste zekerheid dat ik hem gauw voor een derde keer wil bekijken. (Als ik een gewillige metgezel vind.)

Alles functioneert niet meer zo goed.

2009-01-15T14:52:00.003+01:00

Is het gevaarlijk als je hart af en toe eens de tak na de tik vergeet te luiden?
Gaat het om iets waarbij het hart echt even stilstaat, of is het slechts dat gevoel. Hoe kan het dat die geschrapte slag plots zo leuk lijkt, terwijl je eigenlijk zou moeten denken 'shit mijn tikker staat stil', paniek, ik ben niet zo gezond als ik er uit zie.
Beide aspecten van zo'n minieme, al dan niet fictieve, hartstilstand spelen door mijn hoofd. En dat allemaal doordat ik iemand zag staan, wachtend op een broodje. Zelf stond ik niet te wachten op een broodje. Zelf stond ik ook niet te wachten op de broodjeswachter. De broodjeswachter bleek immers een lookalike van het origineel. Dé hamvraag zou dan kunnen worden welk type hartstilstand krijg ik als de originele kopie van de broodjeswachter plots opduikt?
Het antwoord moet ik schuldig blijven.
Het probleem van de lookalike heb ik gelokaliseerd, niet alleen in de broodjeszaak, het lookalikeprobleem is te lokaliseren in die twee blauwe vijvers van mij. Het lijkt wel of ze dieper worden en mijn vertezicht doen verdrinken in hun troebele water. Ja, ik heb de gelegenheidsbril, maar ik houd hem voor weinig gelegenheden. Op straat blijft hij van mijn gezicht, en de straat blijft daardoor gedeeltelijk van mijn ogen. En de jongens en meisjes 'in t straat' lijken daardoor allemaal op mijn kennissen en vrienden. Vaak teleurstellend, geen praatjes kunnen slaan, waar je praatjes had willen slaan. Vaak raar, blikken uitwisselen van 'ik ken u', naar mensen die me niet kennen en die ik zelf evenmin ken.
Hoeveel mensen zouden dit wel niet voorhebben, vraag ik me dan af.

2008-12-30T14:47:00.002+01:00

Zal ik vanavond eens níet met een hele bende jongens op café gaan. Neen. Ik zal wel thuis blijven. Van daten, zoals iemand onterecht suggereerde, komt toch niets in huis. Het is immers een héle groep jongens. Die zijn in hun definitie dus niet datebaar.
Ben ik dus even blij dat ik nog eens een goed, vlot, grappig boek heb ontvreemd in de bib. Ik ben er rotsvast van overtuigd dat ik het als eerste ter hand neem, dat ruik ik gewoon aan die pagina's. Die humoristische melancholieke depressie die uitgaat van de personages die elkaar toespreken met geschreven woorden, ik houd er wel al van. Ik blijf er voor thuis en als het niet dat excuus wordt dan heb ik nog een hoopje dvd's liggen. Of wat studie/papermateriaal, wat als dat me kan weghouden van een héle bende jóngens.

Ik wil ik wil, wat zowat elke vrouw wil

2008-12-27T20:30:00.007+01:00

Plots word ik overmand door een licht verlangen naar een aantal materiële zaken. Dat ik het op dit eigenste moment niet heb over de dslr-camera die aan de top of mijn wishlist staat, kan mezelf verbazen. Ik wil bombastischere zaken, die dat materiële overstijgen en waar een connotatie van zeemzoetige romantiek aan vastkleeft als een brei die plakt als een kauwgom onder je schoen.

Een serenade op gitaar, maar wel eentje waar ik niet van ga kotsen.
Bloemen, oh zeg het met bloemen. Welriekende, geen rozen. Over de romantische top is over de top.

Chocolade, al zeg ik dat maar om een cliché te bevestigen.

Amerikaanse seriedvd's met mooie en oh zo fakelijkende personages in glamoureuze en heerlijke galajurken.

Desnoods obsceen sexy lingerie. En een citytrip naar NYC.

Moest iemand zich geroepen voelen. Laat me dan zeker dringend een boodschap van romantische aard achter. Ontkennen dat je af en toe iets te kort komt in je leven is geen must denk ik dan. Eenzaamheid veruitwendigd in een licht dramatisch kleedje kan bij deze.

2008-12-22T16:28:00.002+01:00

Relevantie aan de kant.
Ik zal je eens vertellen dat ik deze nacht droomde dat ik in een enge actiefilm rondliep. Ja lopen en liefst zo hard mogelijk, want voor mijn leven. Er waren maar liefst drie giant godzilla's op jacht. In deze vreemde stad waar ik met mijn boezemvriendinnen L&S aan het rondreizen was. Mij leek het wel het veiligst om in een gigantische, sterke kerk te vluchten. Maar de weg naar de kelder vonden we niet en ik werd wakker toen ik niet meer verderkon in een smalle, lage gang die uitliep op een restant van een haardvuurtje in plaats van op een toegang tot ondergrondse veilige havens. Het was echt écht, angstwekkend, angstzweet. Zo'n monsters had ik immers nog nooit gezien (godzilla-dvdtje heb ik niet in huis), groter dan de hoogste torens en die gigantische poten vernielden alles met elke stap.
Altijd word ik wakker midden in die actie. Ondanks de geen-zin in een unhappy ending bleef ik toch nog in mijn bed liggen, niet wetend of er een sequel zou komen of niet. Maar mijn ogen bleven open. De dag vorderde en intussen heb ik al geprint en waar ik nog wel zin in zou hebben, om de dag af te sluiten... is... een blijvend geheim. Het zal toch niet gebeuren, slechts romantische dagdromen om de enge nachtdromen te compenseren.

Een ideaal romantisch achtergrondtrackje: www.myspace.com/meiko en die lyrics als: I know better not to be friends with boys with girlfriends Oh(Oh oh oh oh) ach laat me niet lachen

2008-12-17T18:58:00.001+01:00

ik blaas vandaag elk detail op.
ik belaag het met venijn.
totdat het besef komt.
ik ben vandaag het venijn.
het detail is slechts een detail.
een zeepbel die uiteenspat,
wat wil ik dan, onder zoveel druk
gaat elk detail stuk

al dat gemopper
het maakt me haast tot een
SMURF

lady in yellow + edit extra schetsje

2008-12-15T16:20:00.006+01:00

Ik kon eigenlijk niet kiezen.
En drie afbeeldingen deftig
uploaden zonder dat ze kriskras
verspreid stonden leek me niet te lukken.
Inspiratie vond ik via Madeleine
Peyroux haar MYSPACE,
tevens achtergrondtrack tijdens
deze tekenuitspatting.
Zeker eens beluisteren
als je wel eens van
een jazzy deuntje houdt.

lady in yellow

2008-12-15T15:04:00.008+01:00

2008-12-14T20:37:00.002+01:00

ach verdomde zondagen
van onnuttigheid
en hoogtepunten die nu reeds verteren in de maag.
word je daar niet zo verdomd, verdomd verveeld van.
ondanks, die goede film, de met liefde gerolde kroketten, het glas wijn, het warme bad waarin je eens per week lekker kunt losweken, de meest frisse, gladde kop.
En toch zo fris wordt mijn kop niet echt. Dat glaasje wijn, die zondagse blues en het gebrek aan goede televisie op dit eigenste moment. Straks nog eens testen wat ik van het Dekeyser epos denk, de cinematografie kon me allesinds reeds in een voortijdse roes van bekoring brengen, doch belangrijker is waarheen dat verhaal zich vandaag zal brengen.
En veel meer zal vandaag niet brengen, dus laat ik daar maar vrede mee nemen.
Want de vrede zij met u, zo zei men dat wel eens in de zondagsmis.
mis. neen. correct.
Damn: de flauwste uitspraken rollen er wel gemakkelijk uit deze week, benieuwd hoe dat fenomeen evolueert.

2008-12-11T12:00:00.000+01:00

Is het bizar dat de beiaardier Zie ginds komt de stoomboot speelt?

Of hoe er uit muggen olifanten kunnen kruipen

2008-12-08T14:14:00.003+01:00

Mijn extravertie brengt me weeral nergens anders dan in een dwaze discussie. Gewoon omdat ik iets zeg dat vervolgens anders en harder geïnterpreteerd wordt dan dat het bedoeld is. Leer ik dan nooit uit mijn fouten. (zie infra post). Zo ja ben ik dan gedoemd om zonder enige slechte intentie toch wel het vaakst tegen de muren te blijven botsen. Het is immers toch slechts de dommerik die zich twee keer aan een soortgelijke steen kan stoten en als extravertie leidt tot stenen of stenen muren, zit dan niet elke blogger met dit probleem??

Denken over denken en doen in een sausje van gendergerelateerdheid.

2008-12-02T17:51:00.002+01:00

Meer schrijven, denk ik. Waarom? Omdat het moet? En zo ja, is dat dan goed.
Een ervaring van 'moeten' is echter zelden eigen-gemaakt door mezelf.
'Mogen' daarentegen staat wel in mijn woordenboek, in mijn doe-boek, in mijn dag-boek en mijn memoires.
Van mezelf mag ik wel wat, van anderen eigenlijk ook. Zo vrij als een vogel, denk ik dan even. Ben ik dat, is iemand dat nota bene?
Welke vrijheden zijn gepermitteerd, want normen en waarden zijn blijvend aanwezig. En ergens ook gelukkig maar. Iedereen als een zootje ongeregeld, dat zou niet goed komen.
Sociaal limiterende muren dan maar, om af en toe pal tegen te lopen.
Sociale limiet, kan ik daaronder bijv. ook feiten rekenen zoals 'op de man af' op de man af gaan. Is dat niet acceptabel gegeven het feit dat ik een vrouw ben?
Zal ik in het vervolg dan maar de strategie van 'op de vrouw af' gebruiken, discretie aanwenden, geen vuilbekkerij meer toestaan door in schunnige moppen niet langer een kat een kat te noemen door 'beffen' te zeggen met te weinig gêne.
Zal ik niet meer zeggen wat ik denk of WIE ik wil.
en als ik die dingen dan niet meer zeg, zal ik ze dan niet des te harder denken. Of zal ik ze juist minder denken omdat het denken versterkt wordt door de publieke veruitwendiging van spreken. Zwijgen en niet-denken lijkt me dus ook geen optie.
Ik zal blijven praten en spreken. Misschien soms wat doordachter in het vervolg.

2008-11-13T17:46:00.003+01:00

Ik weet niet hoe te beginnen, want ik schud de blogsels rechtstreeks als een aap uit mijn mouw.
Dat ik vandaag en gisteren al veel heb nagedacht en over die gedachte gedachten heb gepraat staat vast. Dat denken is van geen enkel wetenschappelijk niveau. Pure menselijke bezinksels en geen wiskunde.
Nu in concreto.
Er zijn twee zorgen, die ik vanzelfsprekend relativeer.

Ten eerste betreft het de al dan niet professionele toer die ik zou kunnen opgaan. Vandaag had ik een gastcollege van (o.a.) Guy Tegenbos (De Standaard) en wat hij daar aansneed als 'tip' om journalist te worden is om "niet te beginnen met journalist worden", maar eerst ergens anders aan de te slag te gaan. Nu zit ik natuurlijk met een aantal vragen. Wil ik wel journalist worden, of is dat slechts een onopgegeven jeugddroom die niet (langer) strookt met mijn werkelijke toekomstwensen. Wil ik wel al beginnen met werken? Zo ja, dan ben ik vrezend dat ik te weinig bagage heb -zoals elke andere student natuurlijk, want ik geloof er in dat het echte leren pas nadien begint en unief slechts een puber-sit is voor onwetende (al dan niet) intellectuele jongelingen. Wat als het niet werken wordt, want heb ik niet al jaren verkondigd dat het niet-werken zal worden, maar studeren of iets dergelijks. Kan ik initiatiefnemend genoeg zijn om naar het buitenland te trekken, en zo ja wordt het dan Noord, Oost, Zuid, West en voert men werkelijk Nooit Oorlog Zonder Wapens?? Wat zal het mogen worden en hoe gemotiveerd zal ik zijn.

Tweede quarterlifecrisisthema: de amoureuze toekomst.
Hoe zit dat met alle mannen in mijn leven. De nieuwelingen die hun best doen, leuk zijn, concurreren, maar zeker(?) wel iets missen om mij (ooit) over de streep te trekken.
De blijvers die gewoon blijven, die gewoon vriendschappelijk blijven en gelukkig(?) maar, want wat als ze die streep van vriendschap zouden willen doorstrepen om (me) er over heen te trekken.
De bijna-onbekenden, die ik ken van een kort onzinnig gesprek en die ik vanavond beter zal leren kennen op een kennismakings-etentje of een double-date-après-een-first-sight.
En dan zijn er natuurlijk nog de onbekenden.
Of de onbekenden die ik ken van zien.
En stopt het daar, want de hele helft van de wereld (gesteld dat die halvelings uit mannen bestaat) kan ik toch zeker niet tot de mannen van mijn leven rekenen. Overschatten, daar doe ik niet aan mee.

Ooit moet ik er komen. Op de arbeids-markt, op de relatie-markt.
Een universitaire opleiding werd voorspeld tamelijk zeker naar beide markten te leiden.
Ik merk er echter nog niets van in het heden, maar wat brengt morgen.
Watch your back, Ik kom eraan!! Al weet ik nog niet in welke richting ik zal gaan.

geile geit gebleir

2008-11-05T16:09:00.005+01:00

Dat ik net nog in de douche zat te bleiren om een kleine lompe verwonding die ik mezelf voordien had aangedaan in dat andere sanitaire kamertje doet er niet meer toe. Ander vrouwelijk gebleir is immers net in mijn handen geschoven. Dat ik niet te vertrouwen ben, kan ik slechts nu bewijzen, door het poëtisch gemekker rechtstreeks openbaar te maken voor al wie het wil weten. Ik zit met en geile kennis. En die schrijft nogal eens gekke dingen. Suggestief of expliciet, dat is de vraag. En wat geniet u voorkeur?

Kon ze op momenten als deze maar ‘stop’ roepen,

Halt aan al die hormonen die razen door haar verlangende lijf.

Ze joelen “nog” en “meer van dat”.

Ze maken haar gek, doen haar krijsen “Ja!” “Nee!” “Nee!” “Ja!”

En voor ze het weet, zonder wikken of wegen is ze gezwicht.

Gevangen op dat ene moment van spanning.

Ze wil weg, ze denkt “Ik ga weg.”

Maar ze blijft genageld aan de grond.

Ze kust en streelt, ze hijgt.

Haar keel is schor. Geen woord ontsnapt.

Onverstaanbaar gemompel.

Ze prevelt.

Dat het gedaan moet zijn, nu, voor altijd.

Ze zucht en lacht.

Ze denkt “morgen is het gedaan”.

Ze nadert dat ander van verlangen razende lijf.

Ze sust en kust.

Ze kust.
Aan mijn uitgedaag van 'stop being cool, just be zwoel' zal het niet gelegen hebben.

2008-10-29T00:16:00.002+01:00

Mijn vaak geciteerd theorietje van de tranen die sneller opgewekt worden na verloop van tijd, door de stijging van het opgespaarde water tot aan de ooguitgangskanaaltjes... Ik denk dat ik een lading blogmateriaal moet lossen. Geen te lang -als lijken in de kast- weggemoffelde verhaaltjes. Gewoon nood aan een algemene ontlading die geladen is met melancholieke emoties die vers van de pers rollen.
Aan de oorzaak kan maar slechts niets anders liggen dan een slechte timing en toeval. Hoe een enkele uitspraak een volgend feitje dat ter ore komt hard kan doen klinken. Waardoor er vragen rijzen die zich nooit zouden stellen indien dat ene eerste zinnetje niet in het rijtje had gestaan van de zinnetjes die de oorgang passeren.
In concreto gaat het zo -hoewel ik er niet te diep op wil ingaan, maar ik kan niemand anders kwetsen en mezelf stel ik ook wel veilig-.

Persoon A hoort via persoon B die het hoorde van persoon C, die het had uit goede bron D dat er een boontje was voor A.
A. lichtjes was geflatteerd, maar moest het zinnetje nog wat laten bezinken in het breinige bezinksel dat zelfs overblijft na het ontladen via ooguitgangskanaaltjes. Zodus, ondanks die hersenspinselverkeersdrukte, toch een eerste lichte bezinking, hoewel geen om potten mee te breken. Geen actie, geen timing, wel een lichte aanvaarding. Zin twee echter blijkt een ontkrachting van de lading die 'een boon hebben voor iemand' in zich draagt. Er treedt een plotselinge wending op, eentje niet te vereenzelvigen met boodschap 1, die oorgang A reeds gepasseerd heeft.
Gevolg: een botsing tussen 1 & 2 in A. Het in vraag stellen van 1. Was het misschien een farse grap. Hoe zit dat met alle voorgaande slechte-timing-grappen die al gepasseerd zijn, waren ze te verhelpen, te ontlopen.

Hoe je botst met wendingen (in het leven) van mensen waar je misschien toch liever letterlijk 'figuurlijk' -zijnde lijflijk- tegen zou willen botsen. Dat de waslijst van onzekerheden en boontjesdragende waarheden stilaan zeer cumulatief blijkt te zijn.

Hoe ik mezelf veilig houd in dit spel van waslijsten, bonenstaken, personen, zinnetjes, timingfarses,... AFWACHTEN. Stoppen met dit soort gedenk. Nog een spellingscheckje en het is er UIT, zonder uitgang via de ooguitgangskanalen.

Luisterpaal

2008-10-27T17:37:00.002+01:00

Ik zit aan de luisterpaal geklampt. Gisteren al, maar vandaag even opnieuw. En Bloc Party's Intimacy zit er nu ook in, dat lijkt dus zeker even het checken waard. Strakke hoes.

LINK: INTIMACY

over koetjes en zalfjes voor de achtergelaten wonden

2008-10-13T21:56:00.003+02:00

Is een niet gehaalde deadline deadly? Neen. Daar ben ik al langer achter. En vandaar mijn laissez-faire-gehalte. Maar als ik mezelf laat laissez-faire-en, wordt het dan un fait?

Andere kwesties van de dag.
Opstaan, puffen, een lusteloze tijd van stiltes in het park. Zonder dat die stiltes zwaar wegen. Vriendschap is... zwijgen in het park. Vriendschap is... samen die "liefde is...-boodschappen" verwaarlozen.

Vriendschap is... samen de vriendschap analyseren op een oude-markt-terrasje. Wat de conclusie daarvan ook mag worden. Er leek iets niet pluis, maar wrijf dat niet aan mijn neus. Het is niet mijn schuld dat er oude koeien bestaan. Of ze écht verzopen zijn, maakt dat uit. Moet vriendschap gebaseerd zijn op de graven van verdronken koeien, of kan ze rustig verder kabbelen als een beekje waar wie-weet nog wel eens een klein kalfje kan uitspringen. 'Weet ik veel!?' Aan zo'n complexe laag in de analyse moet ik gewoon niet denken. Momenteel is ze nergens te detecteren. Basta!
Ciao

2008-10-07T21:22:00.004+02:00

Ik ben ontspanningverslaafd. Ik stress omdat ik nood heb aan meer ontspanning en meer leidt tot gevoelens van nú, ik wil het nu, ik kick er op, ik kan niet zonder.
Zo ben ik nog maar een korte tijd terug uit de studio waar ik Waltz with Bashir heb bewonderd in een afgelaten, zo afgelaten als een lege band, zaal. Al weer roept het ontspanningsmonstertje om aandacht, wat zal ik doen, met slechts één maat ter beschikking. Met wel één uitnodiging voor een kotfeestje in de hand. Ik zou zo de deur uitkunnen en aangezien ik verslaafd ben zal ik ook moeten, alleen nog een kwestie van mijn gemaakte keuze door te drukken naar handelen.

2008-10-01T16:59:00.003+02:00

Pisblom is een last-fm-er geworden. Kwestie van nog eens lekker te verdrinken in lekkere, zwoele, zachte, zalige, zwierderige muziekjes. Een leukere verdrinking zal zeker niet bestaan.

Maestro

2008-09-15T18:36:00.002+02:00

Eenvoudige clip, schattig liedje, mooie stem, blond jong meisje

Laura Marling - New Romantic

Laatste maal

2008-09-14T23:34:00.002+02:00

Waarom ik er zo dronken uitzie?
Conclusie: rode, roodste neus.
Aan gisterenavond zal het net niet gelegen hebben -denk ik al lachend.
Laatste taak van de dag.
Laatste maal smeren met de lichtblauwe bus voor een lichtroze neus.

Damn those freckles!

Lykke LI op het eerste gehoor

2008-09-13T11:11:00.003+02:00

Toffe madam, veel van Robyn (die andere Scandinavische madam) en Feist. Hieruit concludeer ik op het eerste gehoor dat het wel leuk, lichtig, poppy, bubblegum, fun, happy is. Waardoor ik al meteen een aantal kandidaten zou kennen om haar te leren kennen. Meisjes. Dat wel.
Deze conclusie zou dezelfde blijven na een grondigere luisterbeurt. De bijkomende kraak-commentaar laat ik dus maar voor wat hij is. Tenslotte is happy worden soms belangrijker in het leven dan de kritische musicbith uithangen. Bij deze gaat hij op mijn retromp3!

2008-09-04T18:33:00.008+02:00

Hoe hard gaat het irriteren dat ik deze blog gans en volledig aan Conor Oberst begin te wijden.

Is het misschien een puberale rockverliefdheid?

Neen, gisteren zag ik de man voor het eerst aan het werk. Even schitterend als de cd, maar dan live-in-your-face. Retestrak, of allesinds strakker dan... Dat het schitterend om horen was en het mij niet deerde dat ik tussen de grote massa in de kleine zaal alleen was komen te staan tussen de schouders voor en achter mij die ik niet kende. Geen storend gesprek, met storende stiltes. Geen ter plaatse commentaren. Gewoon heel hard luisteren. En kijken, met af en toe een blik naar de bekenden links achter en rechts verderop.
En dat klonk zo.
Goed.
De details zoals: Conor verliest gemiddeld drie kilo en liter per avond aangezien hij kei hard spuugt tijdens het zingen en dat hij niet zo'n vrolijkerd is als pakweg de zanger van TUNNG, en al de rest vergeet en vergeef je automatisch.
Vandaag een clipje opgevist van Youtube. Zeer leuk!

Ober!? Voor mij een Conor

2008-08-27T21:20:00.003+02:00

Dit is hij dan. Mijn held, niet van het moment. Niet mijn held omwille van zijn minder dan middelmatige looks. Niet omdat hij 'de hype van het moment' zou zijn, 'hip bij mij en al mijn vrienden' zoals mijn broer het net lichtjes spottend en grappend zei. Conor Oberst is in het wereldje van de indiefolkrock (genres!) immers wellicht al lang gekend. Hij heeft een uitzonderlijk eigen stemgeluid dat ik luidkeels zou willen bejubelen. Daarbij het juiste gitaartje, drumroffeltje en ik ben stevig ingepakt, met strik en al. Als je hem zou moeten kennen, dan waarschijnlijk via zijn (grijsgedraaide, doch nog steeds niet mee te zingen) album I'm Wide Awake, It's Morning (2005). Zo even (5/08) bracht hij nog eens een album onder eigen naam uit. Nu moest je hem nog niet kennen, dan ben ik blij dat ik dit allemaal eens bondig gezegd heb, om u te onderwijzen in de goede muzieksmaak (?), om er een luisterbeurtje voor hem bij te winnen op myspace, nu hij toch plots zo hip is. Deze week, kort artikel in Focus Knack. Volgende week, woensdag 3 september live aan het werk in de botanique.

Sprongplank

2008-08-20T12:03:00.003+02:00

Ik heb een sprong genomen. Of allesinds al een aanzet tot een sprong genomen. Heb ik me zonet aan een strategische carrièrezet gewaagd ? Ik denk het wel en daar word ik nu eens zo opgefokt happy van. Wat niet wegneemt dat ik wéét dat het nog maar een aanzet is, dat ik ondanks het springen voor een sprong dus toch nog steeds met beide voeten aan de bodem blijf. Te vroeg victorie kraaien is immers te vroeg en dus dom. Wat ik wel zo hipperdehipperdehip (opgefokt!) cool vind, is dat ik durf. Ik durf wel eens. 'Ja!!' en ik slaag wel vaker dan eens.
Nu kan ik dus lekker ongeduldig nieuwsgierig in mijn mailbox zitten spieden en turen.

Mijn vaagheid is het gevolg van de ongewisse zekerheid. Eat that.

Eentje uit het zichzelf-voorliegende hart

2008-08-12T20:41:00.002+02:00

Alles gaat goed? De spanningsboog zag er mooi uit, hij was in volle actie van aantrekken en laten afwachten. De climax was aanwezig, maar elke logica weet dat er daarna een iet of wat matigende anti-climax op de loer ligt. Ik houd mezelf gedeeltelijk weg daarvan door "het niet te weten" of niet te willen weten. "kweet nie" weet ik vaak, daarom dat het vaak uitgesproken wordt. Zonet sprak ik nog even iets meer uit dan dat, een ik weet niet maar ik zou wel eens willen weten of gij het weet.
Afwachten welke richting die boog opgaat, of afgaat.
What comes up, must come...

Up, up tempo, op tempo. De up ligt nog maar een vierentwintig uur van ons verwijderd. Wij, vriendschappen gaan immers naar het meer dan welkome afleidingsmanoeuvre Pukkelpop 2008.
Ik denk dus even niet dat ik daar niet aan mag denken, waardoor er 'daar' wel aan gedacht zou worden.
Ik denk dus volop wel aan welke groepen op mijn wishlistprogramma worden gemarkeerd, bekritiseerd tot eurosongshit, of als het al eens wat positiever mag tot Folky baardkerel lijkend op Great Lake Swimmers of simpelweg gewoon 'tof'.

Ziezo
Of er een afterrockverslag volgt, "kweet nie", zal samenhangen met mijn kortetermijngeheugen, de overrompeling aan goede muziek en goede alcohol. Klinkt eerder als een 'neen'. Maar daar zijn we nog niet achter.

Salut

(In)Druk(ken)

2008-08-02T11:55:00.002+02:00

Die klassieke zin van "het is te lang geleden". Is hij wel voor meerdere mensen een klassieker of alleen bij mij, de uitsteller, rompslomper.
Hij is van toepassing op deze blog, hij is van toepassing op al mijn vrienden die ik al uit het oog heb moeten verliezen sinds voor/tijdens of na de examens. Het moment waarop ik iedereen terug wil (zien/horen) in mijn leven is aangebroken. Maar zoveel smsjes later steekt het nog steeds niet in mijn hoofd wie momenteel waar zit. Dat er dan ook nog eens een weggewerkte vertraging op mijn mailbox zat, maakte het des te ongemakkelijker om uit te pluizen hoe de reizende vriend(in) aan de vliegtuigstoel of aan de vaderlandsbodem zit/zat.

Juli was een schitterende maand, dat staat vast. Ik heb mijn hart nog eens verloren aan Barcelona's binnen- en buitenkant. De draad van mijn scoutsverleden is ook weer opgepakt, waardoor ik volgend jaar eens iets deftigs zal kunnen antwoorden bij de idiote vraag "wat zijn uw hobbies?" waarop ik jarenlang alleen met mijn bezigheden en interesses kon antwoorden en niet met een hokjeshobby zoals pakweg een sport die niet aan me besteed zou zijn.
Om het met een Marokkaans citaat te zeggen "La vie est belle". Zelfs het weer fait beau. Dit is een moment waarop de radertjes in mijn hoofd gesmeerd zijn en het buikgevoel lekker loopt op Bourgondische Bbq'tjes.
Het enige wat ik moet kunnen is de tijd benutten tot aan pukkelpop, mijn muzikaal jaarlijks orgasme. :) Het is multimediatijd, ik ga me terug storten op muziek, boek, krant, tijdschrift, film, banale televisieprogramma's. Het face2facekanaal in combi met een terrasje. Allemaal lekker vage plannen, ik kom eraan!

Geluk, het is wat je moet vinden in jezelf.

F*ck (un)happy

2008-06-28T14:49:00.002+02:00

Ik heb niet staan schreeuwen, niet van woede, niet van vreugde of genot.
En toch zit daar een klemmend gevoel in mijn keel, een krop als het ware. Kroppen en brokken zijn degoutant, ze zijn het minst welkom in mijn slokgedarmte. Want ze horen daar niet te zitten en zeker wanneer ik niet (goed) weet waarom en hoe.
Mijn hoofd spant langs alle kanten . Het spant samen met die krop. Want het zit allemaal in mijn kop.
Een slecht gevoel. Ondanks, eindes van stomme korte tweejaarlijkse getijden en aanstormende beginnen van vakanties en vanalles. Als ik verder denk en kijk in die spannende kop van mij.
Dan kan ik het benoemen als het gevoel van anders zijn, één van -na een (kort) avondje stappen en rondhangen met mijn vriendinnen waarmee ik een quatro à la Sex and the City vorm- te weten dat ik me helemaal anders voel. Alleen eigenlijk. En vooral alleen door omringd te zijn en door samen te zijn met hen. Snappen ze me dan niet. Natuurlijk wel! Want snappen waarom ik stilaan cynischere trekjes kan krijgen en dat ik zeg dat ik wat meer drama wil in romantische films, doen ze toch, een beetje. Alsof ook zij die tijden hebben gekend, van het alleen zijn. Met het verschil dat we toen allemaal samen alleen waren en ik nu alleen alleen ben.

Waar is die godverdomdste vervloekte happy end, of happy beginning.

TwentyShitty

2008-06-21T11:50:00.002+02:00

Ik ben een passief-ambitieuze elitaire bitch.

Ik zeg 'dat hangt toch van de mensen zelf af' -of ze zich al dan niet laten vangen door domme, slechte, hypocriete dingen- wat natuurlijk een correct antwoord lijkt in een sfeer van egalitarisme en 'respect voor ieders ding' en toch valt aan de andere kant van de tafel bijna een mond open. -En mijn mond valt haast open van die openvallende mond-

En ik ben gelukkig maar toch kan ik ook wenen, en dan ween ik echt, terwijl ik lach om het feit dat ik ween. En dan verbaas ik mij er toch maar over dat er iemand kan zijn, iemand kan bestaan die me ergens begrijpt ook al heeft ze niet de 'juiste' troostvaardigheid. De intentie telt. En wat maakt het uit dat je niet kan troosten zoals troosten volgens de boekjes en romannetjes en romcoms zou moeten. Wat maakt het uit dat je (nog) niet met kids denkt te kunnen omgaan tot ze enig niveau hebben bereikt waarin ze grapjes kunnen maken, waarin hun fantasie pas echt mooie, grote proporties aanneemt. Kinderen zijn moeilijk te leren kennen, ze zijn kleine wezentjes waar je van kan bevriezen door een gebrekkig inlevingsvermogen.

Hoe hilarisch is het als er dan wordt gesproken over 'confrontatie' bij het zien van kinderen en zwangere vrouwen. Daarop moest ik wel antwoorden 'zijt gij zot'. Maar maar, wat kan het leven hard zijn als ge maar half-halfweg zijt en al denkt aan dingen waar echte verantwoordelijkheid aan kleeft.
De beste job, beste.... dat zijn dingen die we allemaal nog moeten vinden. Aan het roer staan onze gedachten en ze brengen ons naar paniek die zegt 'dat gaat nooit lukken, zelfoverschattende bitch' en naar hoop die fluistert 'doe u ding, ge komt er wel, dingen en mensen zullen uw pad met graagte kruisen'.

Relativitijd en tegenstrijdigheid

2008-06-14T22:08:00.002+02:00

Relativiteit (R) en tegenstrijdigheid (><), deze vormen de kernen van mijn zijn en denken. De strijd zit al in se vervat in deze twee concepten. Zen versus zin, in A,B,C... liefst snel en tegelijk en zonder de vervelende bijkomstige F's. (Ik waarschuw ook dat dit inderdaad nogal samenhangt met deze periode die over een kleine week te vroeg en te laat (><) beëindigd zal zijn)(examens).
Niet vroeg willen opstaan maar toch de strijd (><) met de wekker al dagenlang verliezen door vóór hem wakker te worden. Details onbelangrijk achten (R), want dat zijn ze tenslotte (behalve voor mierenneukers, wat een bestialiteit!). Willen, maar denken niet te kunnen (><), waardoor de zin voor willen stilaan wijkt (wordt dit een selffulfilling prophecy?). Dagen kom ik te kort, terwijl ik de toekomst, oftwel de augustus-septemberdagen, al vul , in theorie. Theorie leeft samen met de schizofrene head vs. head vs. afgeleid, snelkloppend hart. In de praktijk zien ze elkaar dus alleen om in nood compromissen te sluiten. Daarvoor hebben ze af en toe een rendez-vous in stressy omstandigheden waarin ze toch nog het beste uit de brand willen slepen.
Tergend trage tijd versus tergend wegtikkende tijd (><). TIK TAK weg tijd! Tegelijk doe ik het te traag en tegelijk groeit mijn haar sneller vandaag dan ooit tevoren (R). Nijdig pak ik dan de schaar en beteken een gevaar voor de lengte van mijn haar!
En rijmen dat doe ik via alle mogelijke kanalen: sms, facebook. Ik ben bijlange niet de enige, misschien zijn mijn vrienden die ik al te lang lijk te missen wel verscholen poëten.

Misschien loopt er al lang geen rode draad (><) meer door dit verhaal, maar dit is een relaas van tijd, relativiteit en CONTRA-dicties. Laat het dus gerust zeer relatief (geïnterpretatiefd) tot je overkomen: alles snappen zoals ik het hier en nu bedoel is geen must, DAT IS relativiteit, deze biedt een lezer, een publiek vrijheid, kortom "The Truth is in the eye of the beholder". And that is yours. Of die truth je nu stilaan doet denken dat ik doordraai? Misschien. Allesinds heb ik mijn uitlaatklep gehad en dat in combinatie met een goodhairday zoals vandaag doet me even de chaos relativeren. Ik ben opnieuw zen, naar mijn zin!

Lolsmurf

2008-05-15T13:16:00.003+02:00

Ik weet dat het gaat regenen.
Ja tuurlijk gaat het regenen.
Dat weet iedereen die zich via Frank of Sabine weet te informeren. Of via pagina 300 en diens vriendjes 301 het 24 urenpraatje en 302 de volgende dagen.
Maar het gaat niet regenen.
Neen, het gaat niet regenen voor het moment waarop ik mijn deur uitga.
En ik ga mijn deur uitgaan want ik voel dat ik hier niet kan blijven zitten.
Mijn kont is daar niet voor gemaakt. Mijn systeem ook niet.
De vraag is waar naartoe. Het feit indachtig dat sommige mensen nog wel het een ent ander te doen hebben op dagen als vandaag.
Ik niet, ik heb beslist van niet. Ik kan niets doen. Slechts lol maken.
Ik wil en ga nu op zoek naar een lolvriend. Als dat niet of slechts gedeeltelijk slaagt, dan gaat ge mij daar niet meer op horen terugkomen. Maar natuurlijk hoop ik weer van ganserharte dat het avontuur op een steenworp ligt.

edit: en natuurlijk vond ik wel een lolvriend aan wiens bel ik regelmatig hang. Om die bel niet verder te overbelasten besloten we om samen te gaan hangen op het Ladeuze. Met een vriend met mijn fiets in de hand, kom ik door de ganse stad.

Leuven in Scène, enkele onprofessionele sfeerkiekjes

2008-05-12T21:26:00.006+02:00

I want to ride my...

2008-05-06T09:32:00.013+02:00

Ik stond op het punt aan haar te vragen of ze toevallig geen zin had om een stukje mee te zappen. Maar dat bleef gelukkig onuitgesproken, stokken werden in de tv-plan-wielen gestoken en ik stelde voor dat we op avontuur zouden vertrekken. Beste E. werd aan de haak geslagen.

We zouden met de fiets naar het Zoet Water gaan, ook al wist ik dat niet op mijn duimpje liggen en werd er een mappy-zoekverbod opgelegd.
Het avontuur lonkte. Het plan van een wijnpicknickje werd omgegooid naar een we-zullen-afsluiten-met-een-terrasje-plan.

Reeds eerder had ik in mijn ideeën bedacht dat ik er eens een missie van zou moeten maken al mijn studentenvrienden die niet in Leuven geboren of getogen zijn eens kennis te laten maken met een aantal van mijn nostalgische plekjes. Stap 1: Zoet Water.

Onderweg speelde ik glansrijk de rol van gids, met wat siteseeing door het Arenbergpark kwamen immers al gauw de verhalen van 'hier gaf ik de eendjes vroeger eten samen met mijn opa' naar boven. Even verderop benoemde ik de ingenieursbibliotheek in drie talen. En we gingen richting Oud-Heverlee, telkens gretig op zoek naar de aanwijzingsbordjes om elke hoek. Voor de finish bereikt werd, hadden we elk al een aantal chique villa's gekozen waar we zouden gaan wonen eenmaal we stinkend rijk zouden worden/trouwen. We volgden het pad dat fietsen weert, af en toe onderbroken door een elegant manoeuvre langs de wering.

Al dit avontuur bracht mezelf en E. in een aparte stemming, één die alleen wij tweeën lijken te kunnen bereiken met z'n tweetjes. Dezelfde golflengte werd hierdoor omgezet in eenzelfde toonbalk. De in mijn gedachten vaker voorkomende idee dat ik plots in een soort van musical zou belanden in het midden van de openbare weg werd eindelijk, na al die jaren, omgezet in een melodieuze praktijk. Wij componeerden natuurlijk onze eigen melodieën en teksten, zoals het echte kleinkunstenaars betaamt. In een woord verrukkelijk!

'Ik zit u op de hielen, ik hang al in uw wielen. Uw achterste spatbord gaat eraan,... lalalala lalaaa'

Afsluiten deden we in de Blauwe Schuit, de ideale locatie voor een aantal hilarische oneliners, vooral met betrekking tot mannen en bierviltjes....

Feestweek

2008-04-20T22:00:00.003+02:00

Ik riep deze komende week vorige week al lekker voorbarig uit als:
DE FEESTWEEK

Hoeveel feesten daar werkelijk van gaat komen is nog de vraag, maar de intenties zijn reeds aan het borrelen dus er zal minstens een minimum aan optredens en fuifjes zijn. Daarbij komt dan nog eens de befaamde KIESWEEk, de officieel studentikozerste versie van de algemenere en begerenswaardige feestweek. Er borrelt ook nog het plan dat ik eens dringend moet koken en eens dringend gasten moet zoeken om voor te kunnen koken en de vraag wanneer ik dat dan wel ga doen. (ik weet haast zeker dat kandidaten zich hier en nu gaan melden!)

Ik roep de post-feestweek ook al uit tot depressieweek. In mijn depressiefste depressieweek zal ik geen les hebben (raar maar waar stemt dat mij droef, zo'n week niet kunnen zoeken en/of turen naar hotties in de aula), bijgevolg mijn verjaardag op mn eentje vieren, in de spiraal die downwaards gaat terecht komen, dat compenseren door gulzige uitspattingen, te weinig muziek horen, niet meer bewegen, het schoolvoorbeeld van de couch potato worden: zittend, hangend, liggend, met als enige gezelschap een zak chips (chips klinkt op dit moment al triest), ... ik zal zo ver gaan dat het haast zal lijken of er toch nog gezelschap naast mij in de zetel wil hangen, maar dat zal slechts de vetrol zijn die zich heeft verplaatst tot op de passagiersplaats van mijn zetel.

Zeven magere jaren, zeven vette, of hoe zat dat weer. Dan zal de zonneschijn tot mij wederkeren, want EVERY CLOUD HAS A SILVER LINING,

BUT NOW I'M GOLD - Rilo Kiley,

met die mooie terechte woorden sluit ik af. IK ben GOUD.

Daar komt de.... ...(het peinzend gezever)

2008-04-15T21:52:00.003+02:00

Bim Bam beieren
de klokken luiden want het trouwseizoen is aangebroken. Niet alleen liggen er twee huwelijksuitnodigingen op de tafel van het ouderlijke huis. Ook kennissen van kennissen belanden in de boot.
Wanneer ik dingen te horen krijg in een lichtzinnig tussendoor gesprekje als "een jongen die ik ooit nog wel eens zag zitten, gaat trouwen" kan ik niet anders dan vragen hoe oud die jongen, want blijkbaar wordt hij toch nog jongen genoemd, dan wel niet is. Het antwoord, 24.

Hoe contradictorisch wanneer dat gegeven in een licht wordt geplaatst van de recent belichte actualiteit -die zo nu en dan weer eens de kop opsteekt- waarin gesproken wordt over de oudere jongeren die onder moeders dak en vleugels blijven. Nu zelf weet ik wel zeker dat ik niet tot die categorie van mensen zal behoren. Maar ik zeg luidop "fuck", want in de verste verte zou ik niet tot die andere, vroegtrouwende twintigers willen of kunnen behoren. Weer een quarterlifecrisis die in mijn toekomst zal opduiken is bij deze aangehaald. Trouwen, de juiste man, laat staan een bijna juiste man, vinden? Houden? Voor altijd?
Zo'n vragen laten zich al wel eens stellen, stil in mijn hoofd. Het antwoord lijkt telkens neen. Of ik er in geloof? Neen. Misschien moet ik er gewoon niet aan denken. Niet stil in mijn hoofd en dan zeker niet hier, op deze publieke, toch niet zo'n wijdbereikhebbende plek. Vanaf nu aan stilte.

Stilte. En laat de ceremonie van een zorgeloos verder verloop van een twintigerleven beginnen. De rode loper mag nog eerst door een duizendtal andere voeten platgelopen worden. Voorlopig zeg ik, "fuck you" of "ik ga op jacht naar de ware" (voor even).

SOUND

2008-04-14T13:06:00.006+02:00

Ik heb een nieuw lievelingsprogramma. Neen het is niet het knotsgekke(?) programma 'Het programma van Wim Helsen', want daarover durf ik nog geen echte uitspraak te doen. Het is te vroeg om Wim al te beoordelen op een schaal van "lievelingsprogramma" want dan zou zijn show namelijk echt wel zeer goed moeten zijn. En misschien vind ik het wel tamelijk goed. Maar hoe dan ook, het wordt niet mijn lievelingsprogramma.

Waar het dan wel om draait, zonder verder rond de pisblompot te draaien: SOUND
Da's een programma dat ik twee keer met volle goesting heb uitgekeken. En da's niet moeilijk want het duurt maar een goed, goedgevuld, half uur. Sound zit vol muziek, zoals de correct gekozen programmanaam verraadt. Spontaan denk ik dat het weer eens gaat om iets dat alleen de BBC geslaagd kan fabriceren door zomaar even gauw de hipste britpop-indie namen bij elkaar te schrapen en samen te proppen.
Panic at the disco, die ik al altijd had afgedaan als zo'n 'mediocre emo band als 't maar kan zijn' brachten een verrassende, doch niet zo originele (check Amy Winehouse & Selah Sue) Valery cover in de rubriek "cover van de week". The Wombats waren niet zo zeer met een ander repertoire, dan wel in een andere straatmuzikant-setting te zien, het swingde in berlijn of keulen of.. waar ze 12 euro verdienden die in de gitaarkoffer van de volgende bende muziekmakende straatmuzikanten werden gestort .

De afsluiter die verraadt wat er klaar ligt voor volgende week, kan dan weer zorgen voor het passende gewatertand. Check dat maar op www.bbc.co.uk/sound/ week 22 (hoe triest en typisch dat ik er in geslaagd ben 20 afleveringen te missen! MAAR er zijn online filmpjes) bevat een portie: the Feeling, Hadouken!, Pigeon Detectives e.a.

Hadouken!

Zaterdag, 14 uur, BBC2

Zeg maar kinky

2008-04-08T16:28:00.004+02:00

Ik ga er niet té fanatiek voor door hier twee berichten op één dag te posten.
Vooral aangezien voorgaande, diepgaande, proëzie niet gesignatuurd is door mijn signatuur.
Een record is sowieso gebroken bij dit razend hoge tempo van posts.

Op zich is er niet veel nieuws onder de zon, behalve dan de zon die stilaan aanwezig is. Hopelijk staat ze onder toezicht van een streng pinsysteem dat haar harde werkdagen zal laten kloppen. Dan kunnen wij lekker zonnekloppen. Zeer interessant naar het schijnt, maar ik zou mijn bron nog eens moeten uitpluizen, want de zon op je bol produceert bepaalde stoffen die ervoor zorgen dat ge u goed voelt. In de zin van goed, zoals verliefd. Het wordt dus tijd om een zonnekloppartner te vinden en vervolgens te hopen dat die zon stand houdt, zodat het gesmeden partnerschap zou kunnen standhouden. Want dat wordt slechts gesmeed wanneer de zon heet is.

Eigenlijk wou ik focussen op hoe een goede dag deze dag wel niet is! Die ik-voel-me-goed-stofjes worden al geproduceerd. Een middagmaaltijdje in de clichématige Werf, driewerf boe(ra). Een koud terras met (de onlangs) in de schijnwerpers staande terrasverwarmers. Vandaaruit richting het in praktijk zetten van ons dessert-drie-uurtje: aardbeien, sinaasappel en straciatella, is een goede combinatie waarvoor ge niet eens een duur combi-ticket nodig hebt. En dat het gras groener was aan de overkant van de werf staat vast, zelfs de zon was geler en warmer.
En we kregen een zonnesteek, ontegensprekelijk. Dat leverde gekke bekken(foto's) en een namiddagje gezwets over allerhande KINKY dingen op. Daarbij was de toon gezet, de toon was voordien in tijden niet zo kinky. Denk dan niet meteen aan te kinky dingen zoals okselneuken (werd vermeld door een verwoede GoedeleleleLezer), maar eerder aan de ruime lading die het woord kinky kan dekken, tenminste bij vrije interpretatie. Van dan af was het woord kinky zeer polyvalent in gebruik, zeg maar multifunctioneel, een alledaagse standaard in die kleine vriendinnenkring.

Een bijdrage van een zeer vriendelijke vriendin

2008-04-08T16:04:00.003+02:00

zij lucht haar hart, ongeacht of daar fictie/fantasie of realiteit op ligt, onder de titel:

PLAYERS

Ze weten het.
Het zijn dé mannen, ze zijn dé place in the place to be, het zijn de V.I.P.’s van de onderwereld.
Alles wat ze zeggen doet het. Ze pakken hun slachtoffers in. En het werkt, liefst nog met een strik en wat plakband. Want dat kleeft beter dan lijm. Lijm, geslijm.
Het werkt zodanig dat de rollen na een tijdje worden omgekeerd. Prooi wordt jager. Schuldgevoel of -besef, dat hebben ze niet in hun bezit.
Als de prooien hen attenderen op hun vossenrol, is hun naam haas.

Puppy-ogen en een ‘you’re the one for me’ zijn voldoende om de koudheid van hun slachtoffer te doen verhitten. Ze likken het laagje ijs met hun hete tongen en doen het smelten als de clichématige sneeuw voor de zon. Want hey, you are the one for him, je zal het geweten hebben. Dat ze onder die you ook al je vriendinnen en concurrenten verstaan, heb je niet begrepen.

Naast hun complimentenspel, zijn ze niet om geschenken verlegen. Alles, maar geen tatoeages met I love you want, Oh baby, dat past niet bij het motief van hun hemd.
Hun kingsize bed is nooit ver weg. Als het kon hadden ze het altijd op zak, zoals hun mooie woorden en toothpaste smile. Want hij is dé man, en je zal het geweten hebben.
Het zijn de koningen van het dierenrijk. Hun gebrul klinkt als een medley van lovesongs.
De tegenstander vertrappelen ze met één kick. Jij ziet het in hun blik, dat je de enige bent, nu en voor altijd.

Af en toe brul je mee, vrouw in hun klauwen, zal je het je ooit berouwen?
Dra wikkelen ze al hun prooien in hetzelfde web van loze woorden en strelingen.
Ja, het zijn dé mannen, ze zijn dé place in the place to be, het zijn de VIP’s van de onderwereld. Ze doen het, ze doen het goed.
En alle Chinezen, inclusief den deze, zijn reeds gestruikeld nog vóór ze zich voor hun voeten hebben gelegd.

Proficiat - de eerste post van Mme Evil is een feit.

moptje

2008-04-01T15:12:00.003+02:00

Ik stelde de vraag al niet meer "is dit de mop?", ik HOOPTE ganser harte, "dit is de mop!" ik heb hem ontdekt!
Ik doel hier op het nieuwsitem van 13 uur, kostbare nieuwstijd die 'verspild' wordt aan Sylver "van de succesvolle dj Wout". Kan er een andere oorzaak zijn dan de nieuwswaarde dat Sylver een nummer mag componeren dat gerelateerd zou kunnen worden aan de olympische spelen, ik denk já, ik denk het is gelukkig 1 april. Nu, moest het waarheid zijn, ook goed voor mijn part. Dan zou ik eerder denken die arme journalist, Bram Callens, werd weer eens ingeschakeld voor een van de lichtvoetige nieuwsstukjes. Nu ja, het zou me niet verbazen moest het allemaal echt zijn en moest het helemaal aan mij liggen dat ik het niet kan vatten, dat het eerder Rode Loper-waardig is -overigens ook een zéér leuk programma :)- staat hoe dan ook vast.
Ik ben benieuwd hoe hard ik er naast zal zitten

Wijvenweek 24-30 maart - wijverig gezwijmel over de wijverigste week

2008-03-25T12:10:00.004+01:00

Ik weet niet of u het al ontdekt heeft, de wijvenweek van de blogsters is van start gegaan. Natuurlijk weet ik dat pas vandaag, op dinsdag, want de week start op maandag. Nu ja ik zit met een gemengd gevoel. Misschien omdat ik me geen meisje en geen vrouw voel dat ik best kan denken "waarom dan geen wijf?" Misschien vind ik het ondanks de denigrerende connotatie toch best gepast wegens de humor die het woord kan uitstralen. Ik sta er ook wel positief tegenover omdat ik onlangs heb bekend dat ik mij best wat harder zou willen engageren in het blogland! Dat ik maar beter geen Leuvense blogdrinks meer zou missen en volgend jaar echt wel eens naar de Bwards moet in Antwerpen.
Maar na deze enerzijds voel ik een anderzijdse zijde opkomen. Dan komt het idee "waarom moet dit", het creëert dat wij vs. zij sfeertje, niet dat iets moet. De enige misschien terechte opmerking die ik wil maken is dat de "opgelegde" topics dé typische girllystuff zijn als: shoppen, mannen... nu wil ik niet ontkennen dat ik daar zelf ook vanalles over te zeggen kan hebben en dan liefst over de laatstgenoemde categorie! Ik vind het gewoon net iets minder origineel als iedereen binnen de 24 uren die in een dag gegeven zijn over één en hetzelfde thema blogt.
Nog een bemerking die de anderzijdse zijde terug kan omkeren naar de positieve zijde en dat is de hoop en zelfs het vertrouwen in de originaliteit van alle andere wijverige blogsters. Het woord is aan jullie! En het initiatief is mooi... een welgemeende proficiat!

Galabal"stress"

2008-03-21T12:30:00.004+01:00

Het sneeuwt! en toch al weer bijna niet meer

Maar dat is naast de kwestie, hoewel het grote implicaties kan hebben. Straks gaan we immers naar een galabal en wat als de kapsels "totally messed up" zijn vooraleer we veilig en wel op de bus zitten? Het is niet zo dat je dat moet interpreteren alsof ik een kapseldramaqueen zou zijn. Nee, ik ga zelfs nooit naar de kapper. Wat je zelf doet doe je soms gewoon even goed.

En het weer kan haast niet grilliger. In de tijd die verstreek om bovenstaande alinea te schrijven is de sneeuw verdwenen als... als sneeuw voor de zon, maar dan wel een heel flauwe.

Dat rotweer gaat dus plannen in de war sturen, ik voel en merk het nu al. Normaal was ik al lang het huis uit geweest, want ik heb mezelf wijsgemaakt dat ik de stad in moet. Ik moet nog wat dingen regelen, zoals bijvoorbeeld eten voor deze middag en een interview voor een KUL-communicatie-onderzoek-naar-bloggers en dan nog panty's . Normaal zou ik ze broekkousen noemen, zoals de kleine meisjes ze noemen, maar omdat ik het idee net van een vriendin gepikt heb, pik ik tevens de benaming die ze aan die kousen geeft. Bij deze ook sorry voor het geplagieer, maar het het weer heeft weer de bovenhand.

En de plannen zijn al een beetje in de war gestuurd want iemand gaat niet mee -ik kreeg net een telefoontje- maar der kwamen tegelijk weeral allemaal nieuwe plannen opduiken, voor hapjes, tapjes en wederom kapsels.
Die CHAOS, ik houd er toch van!!

kleine plannen, halfdrukke agenda

2008-03-12T12:04:00.005+01:00

Gisteren heb ik een namiddag gespendeerd aan het pimpen van een stoel (had ik maar een foto!). Toen ik de avond voor gisteren meer woelde dan sliep, wenste ik al vurig dat er toch wel zéker gouden verf - ik zit in mijn "gouden periode"- aanwezig moest zijn. En zo geschiedde. Het resultaat > onbescheiden, zeer chique!
Dan 's avonds na een kort pitstop aan L.'s kot en de eerste blik op "ons boekske" van de sociale wetenschappen en vervolgens een korte verkenning van het fakbarterrein.
De verdere plannen van de week zien er ook niet mis uit: deze avond InterFacultairSongfestival in het depot, morgen een existenzfeestje aan de Leuvense vaart.
De tijd daartussen zoekt nog om een invulling, waarbij er een negering van de "echt dringende zaken" kan optreden.

eligibility and a lot of speculations

2008-03-04T21:01:00.005+01:00

Een aantal woorden stonden op het punt over mijn lippen te rollen.

Net op dat moment stelden een twee of drietal jongens, die misschien voordien een discussie waren aangegaan over het lot van de Vlaamse schonen of god weet wat, de goedgezinde vraag "zijt gelle gelukkig?". Voor en tijdens het passeren antwoordde ik automatisch, half goedlachs "ja".

De woorden die er gingen rollen, kwamen aangerold, voorafgegaan door een verontwaardigde "en nu ging ik juist zeggen dat". "dat het deprimerend is" en dat het dat dus duidelijk niet écht was. Want dat de VSA niet aan mijn voeten zullen moeten liggen vooraleer ik me op en top kan voelen. Dat het weer allemaal een kwestie van relativiteit is. Want ook al is er misschien geen verderzetting van het impulsieve plan om eens een aantal studiejaren uit te wijken tot ver over de oceaan, dan nog ligt er vanalles in het verschiet. Misschien zijn dat dingen waarvoor hoge graden geen essentie zijn. Misschien per toeval ook weer wel, en zo kan ik een hondertal meter na die vraag over onze GRAAD van geluk aan het verkeerslicht al weer luidop fantaseren over het -dan maar Leuvense- professorschap dat ik later op mij zal nemen.

Na dat verkeerslicht kwam de afslag. Een uitwijking naar een nieuwe straat, naar een nieuw toekomstpad, alwaar de fantasieklokken een totaal ander spel kunnen luiden.

2008-03-03T11:14:00.003+01:00

Vandaag wil ik geen aankleedaanstalten maken.
Naaktheid omfloerst met wat pyamaonderdelen moet toch kunnen.

Hoe ik om twee uur in de les zit?
Waarschijnlijk lekker gewassen
getooid in mijn schattigste jurkje
en zeer onaandachtig als het aan een knapperd die voor mij zit mag liggen.

eerst zien dat ik DE
ik-ga-eens-twee-artikels-en-een-editoriaal voor ons studentenblaadje schrijven DEADLINE haal.

gerelativeerde persuasie

2008-03-01T11:48:00.004+01:00

Gisterenavond trok ik lichtjes zenuwachtig terug naar de plek die ik zo'n drie jaar geleden wou en kon loslaten. De drempel om daar binnen te wandelen was dan ook een tikkeltje hoger geworden. Maar ik was er en zou mijn sympathiekste ik naar boven halen.
De eersten die ik passeerde waren een stelletje oudleraars. Mevrouw V. fluisterde veel te luid "en wie is dat weer". Waarop ik gezwind antwoordde ik ben "x x", zelf vond ik dat al een geslaagde openingszin-grap.
In de volgende zaal zaten een aantal vijfdejaars, die nu tweedejaars zijn maar die voor mij altijd wel een beetje vijfdejaars zullen blijven, net zoals ze altijd één jaartje jonger zullen blijven. Bon het komt erop neer dat het al gezelliger begon dan verwacht, dat er meer vertrouwde gezichten waren dan verwacht en dat de tijd voor sommigen van hen qua humor e.d. wel een beetje heeft stilgestaan.
De missie van de avond was om de afstuderende laatstejaars een beetje te komen vertellen over je studie. Eerlijk gezegd was ik oprecht enthousiaster dan ik normaal gezien ben over de communicatiewetenschappen. De twee ge¨interesseerden stelden hun vragen, ik en L. gaven de antwoorden. En ondanks mijn - op voorhand met mezelf afgesproken- relativeringen, dat het persoonlijk is, gold de overredingskracht precies wel tamelijk goed. Eentje was overtuigd, een ander meisje ging nog eens kijken bij "de rechten".
Wat ik vooral ergens wel geestig vind, is dat er bij mij een soort van herkenning optrad. Het leek wel alsof het overtuigde meisje hetzelfde parcours had afgelegd als ik: zelfde school, zelfde interesse, zelfde vastberadenheid om er aan te beginnen, zelfde redactiewerk bij het schooltijdschriftje.
Als de volgende generatie er zo zal uitzien, dan zijn ze zeer welkom in Leuven.

Dat ik hier even wat mededeel namelijk

2008-02-26T10:53:00.003+01:00

Dat ik aan het eten ben en tegelijk ook weer niet
beleg blijft verlegen in de koelkast liggen
Dat ik aan het werken ben en tegelijk ook weer niet
want dat ik blogs (hoofdtelefoon, pironik, geraakt, vuur) aan het lezen ben

Dat ik mij wel eens afvraag wie dat allemaal zijn
Dat ik mij af vroeg of er hier überhaupt wel eens wat volk passeert
nu ik dat weet rest de vraag: wie zijt gij? want ik ben nieuws-gierig

Dat het leven een vat vol vragen is!
Dat ik opruimen definieer als het verplaatsen van rommel, maar dat nu volledig niet ter zake is.
Dat DAG nu gezegd wordt omdat ik ga werken tot ik pauzeer en dus niet tot de stukken er vanaf vliegen. De poging om een interessant brokje paper op te hoesten over allerhande types filmanalyses wordt hervat!

Foutje moet kunnen baas!

2008-02-22T14:51:00.002+01:00

Check, check, check it out, before you send it
dat (b)lijkt (me) een gouden regel.
Vaak voorkomende blunders:

hoer: das geen Freudiaanse slip of the tongue, hoewel hij dat zou tegenspreken. Vaak scheld ik wel eens iemand onbedoeld uit, door een tussen de regels geglipte hoer, hIEr echter probeer ik dat welbewust te vermijden.

gezoen: ik heb zo-even gezien dat ik het ongewild had over gezoen, wanneer ik ongewild gezoen zou zien, zou ik echter wijselijk zwijgen over "dat ik gezoen heb gezien", want dat is roddelen en das iets waar ik (n)ooit aan doe!

soms maak ik zelfs de domste fouten wanneer ik een mailtje met mijn eigenste naam wil signeren: de l wordt vaker dan me lief is een m en de i een o. Dan denk ik aan appelmoes en daar krijg ik verdomde honger van.

Dan is er nog zoiets als "met vriendelijke grieten", de vriendelijke grieten mogen dan wel degenen zijn waarmee je het liefst op stap gaat, maar formeel klinken ze allesinds niet.

met vriendlijek grietsn,

pisvmom

au revoir simone

2008-02-20T10:56:00.004+01:00

Via via via geklik en geklik en geklik in een relaxed myspace-/youtube-moment kwam ik uit op het volgende liedje/clipje. Het is van Au revoir Simone, een muzikaal trio van vrouwen uit Brooklyn NY met een voorliefde voor synth-muziek. Het is gewoon een leuk clipje met boompjes en water en gevis met sjortouw -ik wist wel dat ze daarmee geen visjes aan de haak zouden slaan!
Zie hier 'Fallen Snow', lieflijk- ik vind er op het eerste gehoor geen ander woord voor:

Na de bezichtiging van deze clip doemde er een beeld van een gelijkaardige video in me op. Ik hang hem er bij, gewoon omdat ik daar zin in heb! Eenmaal gezien op MCM, al eerder iets over gelezen in krant(liverecensie) en focus, al eens gehoord op radio1...maar hoe kan ik daar uit opmaken hoe gekend het is voor anderen. Kijk zelf maar:

Yael Naim of Naim Yael met 'New Soul'

Depot - Mintzkov - Geboren winner

2008-02-15T10:38:00.003+01:00

Iedereen wordt geboren als een winner en als een loser. Gisteren had de eerste de bovenhand. Ik had duotickets voor Mintzkov en friends gewonnen via het nieuwsblad.
In allerijl spurtten we met onze fiets naar het Martelarenplein, want we waren gehaast, want we gingen naar Mintzkov en er bestaat haast niets beters om jezelf aan op te trekken na een les tot 20 uur!
* Mcgyver Hofstadt (schiet me niet dood als dat fout gespeld is!) opende en nam een loopje met loopjes die hij achtereenvolgens inspeelde of die reeds voorgeprogrammeerd waren. De nonchalance droop er van af, evenals de moves with the hips, amaai. Op zich wel charmant, als je de show apprecieerde die ermee gepaard ging: gitaar en bass bungelden van jewelste en pedalen werden op de fout en juiste momenten opgetild tot het niveau van de bijhorende "nieuwemansgewijze"-strijkplank.

* De twee Marcellekes die volgden hadden hun plaats tussen Mintzkovs' friends verdiend via een coverwedstrijd van, je raadt het wel, Mintzkov. Uitgerust met (contra)bas en drumstel en gehesen in marcellekes zijn zowat de kenmerken van de groep Minguz
Leuk en dan vooral het rustigere nummer dat dreef op een streepje zaag en accordeon.
Na het intermezzo-filmpje van de drummer Minchul, dat kan samengevat worden als een horrorfilmcompilatie waar ik niet van achterover viel of laat staan misselijk van werd, kon de hoofdact het podium innemen. Mintzkov rockte, rockte, rockte en verder rockten ze nog eens. Soms nam de bassiste Lies Lorquet de intro samen met zanger Philip Bosschaerts voor haar rekening waarmee je al wist dat het daarna zou losbarsten. Mimosa was vanzelfsprekend het meest meegezongen nummer van de avond, het stamt dan ook uit de tijd toen Mintzkov nog (een klein) Mintzkov Luna(atje) was.
Een zeer aangename maar misschien niet geheel onverwachte verrassing van de avond kwam er op het moment (halfweg de show) dat Tom Barman het podium opliep. Veel ambiance, superleuk om te zien en horen. Een drietal nummers en toen verdween hij weer.
Het optreden eindigde, maar natuurlijk ook weer niet, de meer dan welkome bisnummers waaronder Ruby Red kwamen al gauw. De zanger/gitarist kwam nog een derde maal het podium op en bracht het laatste nummer, mooi en ingetogen, en ongetwijfeld zag/hoorde hij dat het goed was!

Gisteren grapte ik na afloop nog dat ik vlak voor ik wist dat ik gewonnen had via het nieuwsblad nog gauw had meegedaan aan de wedstrijd van het depot zelf: o ironie, wou dat ik won. Moest ik het geweten hebben, dan had ik wel twee vrienden extra gezocht of twee muzikaal geïnteresseerde stakkers van straat gevist!

kortom zeker een aanrader: ik droom al vaak luidop van de festivals

t kan nooit kwaad een beetje reclame te maken

2008-02-12T14:14:00.001+01:00

althans,
voor een ander.

Als er een ding is waar ik de kriebels van krijg is het een vooruitblik op een uitverkoop van mezelf, op pakweg de (ver) in het vooruitzicht liggende arbeidsmarkt, of pakweg de blogosfeer...

T' is niet voor mij, t' is voor een ander. Zoals de man van Melle het altijd zei. En gelijk heeft die onbaatzuchtige man.

Reclame ga ik nu dus maken voor een jong meisje, dat ik van haar noch pluim ken, op haar stem na. En da's een klok. Lekker diep, lekker bluesy en jong en fris. Haar myspace-muzikale-borrels heb ik al x aantal keer met plezier achterover geslagen. Ik was dan ook de eerste om haar stem te herkennen deze middag in het stadspark.
Ik zag haar nauwelijks, maar horen kon niet anders, wow. Nog nooit heb ik iemand zo onbeschaamd -mooi- uit volle borst horen zingen in een zonnig haast 'overvol' stadspark. Meteen spreidde ik mijn myspace-kennis van kleine groepjes tentoon door tegen mijn vriendinnen uit te roepen: "DAT IS SELAH SUE". Nu nog een snelle LINK en het luisteren is aan u.
Check zeker ook haar agenda: ga zo bijvoorbeeld op 1 april naar het Stuk, het zal geen slechte grap zijn.

Dromen en smurfen raken weleens verloren.

2008-02-10T23:20:00.000+01:00

Soms raakt er al eens iets zoek. Zeker wel tussen mijn rommelige orde. Toch moet alles in principe, in theorie, in geval van hard zoekwerk toch terug gevonden kunnen worden, want ik ben een 'bijhouder'. Soms echter komt er een andere opruimende persoon roet in de rommel strooien door deze weg te werken/werpen/gooien. Nu ben ik dus een hoop(je) dromen kwijt. Geen dagdromen, geen toekomstdromen die belletjes doen rinkelen, wel nachtelijk of post-nachtelijke neergepende dromen samengehouden door een van de twee vermister eenvoudige blauwe schoendozen.
Blauwe dingen worden weleens vaker de vuilhoop opgeworpen viel mij ter oren. In een naarstige opruimbui werd er door E. zomaar even besloten aan een houten houthakkerssmurf van naar schatting 20 centimeter (?) een ticket richting vuilnisbak te geven.
Schande riep ik. Zoiets doe je niet in het verjaardagsjaar van les Schtroumps of de Smurfen.
Dat zijn blauwe rakkertjes, die smurf klinkt in mijn oren als een verzamelobject, als een blijver, een souvenir aan jeugdige onsterfelijkheid.
Dan kan ik niet anders dan me de bedenking maken 'waarom houd ik dan nog langer die lelijke trol bij?'

Een open mic later

2008-02-08T10:44:00.000+01:00

T is een van mijn niet-vastgeroeste gewoontes, minstens sinds jaar en dag of maand, om naar de maandelijkse open mic avond te gaan in het depot. Gisteren leek het om een of andere reden minder opgewekt dan normaal, minder volk (verwijt aan de lesvrije w**k), slechtere organisatie: onvindbare 'artiesten', aankondigingen met twijfel over de meest eenvoudige artiestennamen à la 'Thomas'.
Inhoudelijk weet ik wel dat ik mijn eisen niet te hoog moet stellen, maar dat doe ik stiekem telkens toch een beetje met het nodige gekir en de meest uitgesproken 'kritische smoelen' tot gevolg. Desalniettemin toch maar respect voor de mensen die het een kans geven hun dromen na te jagen en hun muzikaal talent inmiddels duidelijk verder ontplooid hebben dan pakweg het mijne. Drie jonge gasten vielen uiteindelijk nog binnen de smaak, één daarvan was een welbepaalde Maarten wiens stem ik al dan niet terecht associeerde met Caleb Followill van de geweldig leuke The Kings of Leon. Het minpunt daaraan was dan weer dat Maarten beter zou zijn overgekomen met een vette drummer achter zich en een bassist...

Voor de mensen die nog geen plannen hebben: op zondag 17/02 tussen (ik denk) 14-18 uur is er alweer een open mic, ditmaal 'the best of' van het afgelopen jaar. Benieuwd wie de uitverkorenen zijn!

Muziek met een zweempje nostalgia

2008-02-05T22:24:00.000+01:00

Eerst stond hier slechts een videolink. Nu volgt de bijhorende tekst.
Vandaag post ik met veel plezier voor het eerst een youtubefilmpje. Het is nooit te laat om te leren en het blijkt zelfs doodsimpel, waardoor deze poging natuurlijk beter eeuwen geleden gewaagd was.
Haast willekeurig instinctief en dus misschien ook primitief grijp ik hiervoor terug naar Arcade Fire. OMDAT er nog velen zijn die hen niet kennen, ze afgelopen Pukkelpop een pukkel of tien beter maakten, omdat de clip lekker herfstig is en het haast weer tijd wordt om nostalgisch terug te blikken op de afgelopen herst die er niet herfstig uitzag -evenals de niet winters aandoende winter.
Een andere nostalgische terugblik (die volledig los staat van 'No Cars Go') wierp ik toevallig op een brievendoos die vooral scoutskampbrieven bevat gedateerd ergens in het jaar nul nul.

Opsmuk

2008-01-30T11:04:00.000+01:00

Het is hier te kaal. Ik excuseer mij hiervoor bij de willekeurige passanten en de harde kern. Kaal is iets dat niet in mijn woordenboek staat, ik heb immers een immense haardos.
Hopelijk heeft de big bro even tijd in de (laatste) lesvrije week (ooit) om een tot in de puntjes lay-out voor deze blog te maken.

Verder van hieruit 'all the best you can wish for' aan de mensen die ik heel binnenkort weer even moet missen omdat ze zichzelf eens willen voelen leven in New York, Finland of bovenop een besneeuwde berg.

Ik heb nog een exaampje te gaan over stoere mannen tegenover stoere mannen, kortom de mannen die me na aan het hart liggen. Het enige waar ik nog voor moet zorgen is dat ik ze kan uitdossen in een beetje theoretische kennis die van toepassing kan zijn op deze binken die doorgaan als mijn favoriete culturele object van het afgelopen semester.

Ajuu

2008-01-22T14:40:00.000+01:00

De broer is verjaard, een vriendin is verjaard. Maar t is niet den tijd om dat te vieren. Een examen is afgelegd, het volgende staat al trappelend op mij te wachten.
En de tijd is kort, toch gaat hij traag.

En relaxen gaat me goed af, de pauzes mogen langer dan ze mogen zijn.

Ik zeg wel duizend keer in "private taal" met een inwendig piepstemmetje tegen mezelf "foei" of "maak voort" maar luidop zeg ik het liefst "à l'aise". En ik maak een heuse sprong en bedenk wat ik ga of wil doen in de vakantie, zelfs de gróte... plannen, t is minstens de helft van de fun.

Actie

2008-01-11T16:20:00.000+01:00

Ik ben totaal weg van dromen. Misschien kick ik er gewoon op dat het de enige plek is waar ik onbewust alle touwtjes in handen heb. Het liefst noem ik het een film in mijn hoofd die me de kans geeft naar de dingen te kijken, vanuit een andere camerastand dan de gewoonlijke ooghoogte.
x aantal nachten geleden zat ik midden in de actie, of ik objectief gezien tot het goede of het slechte badasskamp behoorde, geen idee. Allesinds had ik reeds twee doden op mijn palmares. Een derde zaten we op de hielen. Vanuit zijn kikvorsperspectief zag het er claustrofobisch, ademnoodverwekkend en bijgevolg niet rooskleurig uit. Wel donker, vanonder stukken afdekzeil die zich van geen kwaad bewust waren en rustig verderdobberden.
Zouden we hem te pakken krijgen nadat hij onderwaterballetgewijs al menig aantal kogels had ontweken? Of moesten we zijn schuilplaats lekschieten vooraleer we hem konden liquideren?
Het antwoord komt misschien wel opDuiken in een sequelactie-film... of -droom.

laat nu allen uw psycho-analytisch bijeengeraapte verklaringen opborrelen en braak ze uit onder 'reacties'.

Kortfilmfestival

2007-12-05T23:05:00.000+01:00

Mijn tweede of derde thuis is deze week het STUK kunstencentrum alwaar het internationale kortfilmfestival deze week plaatsvindt. Zeer leuk en aan iedereen die er niet bij was een tip voor de volgende keer: wees erbij! We kozen voor het Vlaamse Fictieprogramma. Ik was -volledig bepakt met een positief vooroordeel- vooral volledig weg van Frank Focketyn die als pushende opgefokte papa van een klein(e) Michael (Schumacherke) nogal fel tekeer ging naast de cartpiste. Dat deed me sterk denken aan 'hoe het toch wel soms is in het echte leven' want ik merkte een zeer sterke gelijkenis met een fragment dat ik ooit zag in Man Bijt Hond.
Ook muzikaal ben ik wel aan mijn trekken gekomen door de leuke verschijning van het Leuvense Kid Fear op het Stukcafépodium en iets minder door de té Sioenachtige verschijning van Kawada.
Maar bon, ik klaag niet, ik lach en ben blij!

DAT HET

2007-11-30T13:58:00.000+01:00

VEEL TE LANG geleden is. Dat P. Vdv. Schaam op jou zou roepen, moest hij het weten. Soms liggen dromen en ambities bij mij in de kast. Ik hoop dan dat ze daar niet wegrotten maar lekker beginnen gisten en zullen leiden tot een lekker dronkemansbrouwsel.
Gisteren was het zo een dag schitterend maar lang tegelijk: een record op café zitten a.h.w. gezeten werd er: in alma 1, in de Carlisse, in de -overschatte- Werf, .... na een korte break van les en eten en wachten tot het laat genoeg was om de avond in te duikelen en na té rokerige-, 'te veel oude mannen' cafés, te ... in den Apéro.
Dat cafépraat niet nietszeggend is maar diep én dieper dan de diepste zee kan gaan is ook duidelijk geworden. Ambities en op hol geslagen dromen kwamen uit de kast, vage plannen werden gesmeed. We maken een film! Zullen maken. We'll see what reality brings!

nog ne goeiendag!!

Gisteren en veel toeval later

2007-09-25T21:53:00.001+02:00

Vandaag heeft iemand haar "meest mysterieuze sms ooit" ontvangen, het toeval wil dat die van mij kwam.
Het toeval wil namelijk dat ik een tv op mijn kot heb.
Het toeval wou een paar weken geleden dat ik mij emancipeerde door de oh zo "supermannelijke" taak van posten instellen op mij te nemen.
Niet alleen het toeval maar ikzelf -beinvloed door de mannelijke naam alleen al- wou de ROB instellen.

Ma seg, nu wou 't toeval toch wel niet dat ik naast het sturen van mysterieuze smsen ook goed blijk te zijn in het sturen van winnende smsen.

Of dat dan toeval is of niet dat ik uitgerekend met diegene naar de film kan, mag en wil, diegene die samen met mij heeft staan figureren in die film -laat ik in het midden.

1 mysterieuze en 1 winnende sms en 1 film later zullen we weten wat dat heeft opgeleverd, hopelijk toch minstens "a second of fame"!

Bezinning - Peer pressure

2007-09-16T21:32:00.000+02:00

In 1 week tijd krijg ik plots twee url's naar mijn hoofd geslingerd van twee vriendinnen die het in hun hoofd hebben gehaald om lekker 2.0 te gaan leven.
Eén Flickr pagina, geen met semi-professionele digitale spiegelreflexcamerafoto's, wel leuke Marokkaanse pics.
De andere heeft een "Mijn Ruimte" gecreërd.
En daar begint de bezinning. Na de vraag, maak er ook een, dan worden we vriendjes. Zijn we natuurlijk al! Ik zou (potentieel) zo'n ruimte van het web in beslag kunnen nemen om naar vriendjes van vriendjes op zoek te gaan. Wie weet wat kom ik dan tegen. Weer een hoop aanleidingen tot platonische toestanden...
Voor eenmaal zou ik met een licht ironisch bijklankje tegen mezelf kunnen zeggen "blogger blijf bij je leest". In de hoop dat iemand dit leest dan, natuurlijk. :)

Moest er hier toch iemand passeren die denkt, pisblom wil ik wel als vriendinnetje, laat dan maar een vriendachtig commentje en een link naar je blog achter.

Duel

2007-09-11T21:55:00.000+02:00

Wat als, er ooit harde woorden zijn gevallen, als protest tegen het geromantiseer én dan voornamelijk voortijds settel-gedrag en -gedachten. Er werden misschien wat vuile woorden aan vuilgemaakt, er werd lichtjes spreekwoordelijk gekotst. Het leek wel een anti-settel-pact. In stilzwijgen gezworen. Wat als, er vanalles begint te broeien en een rooskleurige toekomst in het vizier komt, dichter en dichter en dichter. Niks concreets, slechts een bende dagdromen die een overal plegen op gedachten. Wat als? Dan gebeurt er iets. Een innerlijk duel tussen niet gebeurende en onuitgesproken dingen. In de Clinch, denken aan een mooi authentiek gerestaureerd huis dat opgedoemd is in de dromen versus de kots die neergestort is.

Misschien mag elke verscholen romanticus zichzelf niet blijven negeren en moet hij massaal op straat komen en protesteren voor de romantiek. Dan wandel ik eens tussen die actievoerders en vorm ik een correcter beeld, niet beperkt tot de settelgeprikkelden, misschien word ik wel bekeerd!

Lucky Manuelo (hij kwam, zong overwon)

2007-08-22T20:54:00.000+02:00

Inleiding

mmm waarom brandt het licht in mijn kamer ? Alzheimer.
Het toeval bracht mij daar wegens nood aan een pen, om dit te schrijven. Alzheimer? want een 21e eeuw belooft allesinds al dat het zonder ook kan. (old skool, smooth paper)

Midden

Bon, een causaliteitsvraag eist zijn aandacht op.
1. Wordt de muziek van zangers die knap zijn goed omdat in de nabijheid van die mannen de kritische geest gaat varen??

2. OF. Wordt elk mannelijk specie met een strakke geile glanzende gitaar in zijn handen nu eenmaal een bink, die hij in se niet is, maar waartoe we onszelf wel dwingen hem zo te zien aangezien muziek (soms of altijd) rock'n roll is en daar bijgevolg seks en groupies bij horen, volgens de legende?

einde

1. Kicken op toevallig muzikale mannen.

2. Rock'n roll erotiseert.

MMm denk. Ik laat de kwestie voor wat ze is en neem de gulden middenweg, van al dat goeds een beetje, dit EN dat.

ter gelegenheid van het pukkelpopuitbolsyndroom en het gemis aan het schrijven van een strak festivalverslag. Deze ingeving, geinspireerd door al dat mannelijk moois, maar in de eerste plaats door de muziek, natuurlijk!

Met een lach en geen traan én geen roet

2007-08-09T11:46:00.000+02:00

PLots denk ik "dat is triest". Wat? Dat ik nog nooit een liefdesbrief heb gekregen. En dan bedoel ik 'triest' op mijn manier zoals wanneer ik onlangs zei terwijl ze gezellig van de zon genoten "amaai das triest dat ze hier geen regen hebben, in Marokko."
En dan bedoel ik tevens 'liefdesbrief' in zijn vorm van:
A. Een briefje van een ANONIEME (zeer belangrijk, want mysterie is exiting!! en mijn sherlock zou zich weleens willen ontplooien) aanbidder (liefst een met brains en looks).
B. dat niet zeemzoet, maar gewoon zoet is. Naar mijn eigen volkse wijsheid zou ik zeggen "Zoet is goed, zeemzoet strooit roet" in wat dan ook, bv. in de liefde...
Zodus dit is GEEn oproep.
Klinkt haast als een meisje dat zegt dat haar kont te dik is en daarna verwacht om direct een bevestiging van het tegendeel te krijgen, 'vissen' noem ik dat altijd en ik laat het over aan de loze vissertjes.
Bon, ik zeg dus van niet, maar hoop op het komen bovendrijven van een brief ;)

-deze ingeving deed zijn inval begeleid door de inspiratie die gehaald werd uit het nummer "at the bottom of everything" - Bright eyes, verder is er helemaal geen correlatie te vinden.-

Gisteren

2007-07-08T20:59:00.000+02:00

Thalys 2e x in mijn leven, dat betekent de terugreis.Wat ik van Parijs gezien heb is anders dan verwacht. Als het programma op mijn naam had gestaan -en reken dan maar dat het strak zou zijn- had ik de cultureel geïnteresseerde toerist gespeeld. Uren zou ik dan in het louvre kunnen ronddwalen om te letten op de details. Parce que j'adore l'art!
Het liep anders, niet beter niet slechter. Ik werd ondergedompeld in een andere "lifestyle" die eerder bij Bruxelles dan bij Leuven aanleunt. Ik heb meer R'nb en zelfs Raï'nb clips gezien dan ooit tevoren (zelfs meer dan tijdens ons onderzoek naar genderrollenstereotypering :) )Ook heb ik enerzijds voor de twee keer kunnen proeven van het Libanese eten, anderzijds van de Westerse Fastfood. Verder was natuurlijk ook shoppen een belangrijke bezigheid en dat loont want ik heb une robe très chouette et d'autres trucs mee naar huis genomen. Ik heb ook een klein stapje in het parijse nachtleven gezet met P. en C. en hun Libanese Amigo's. Ze zijn anders, niet beter niet slechter. Maar wat vooral de grap was is dat de "mec" die me zei dat hij zijn zusje van 20 (even oud als ik) niet toestond te drinken toch maar even mooi door mij onder tafel werd gedronken. HAHA wens me proficiat en anders wel omdat ik in parijs via een geweldige vriendin te horen kreeg dat ik dit jaar geslaagd ben. Over twee dagen (vandaag is dat al morgen) start hetvolgende avontuur.
De grote verwachtingen blijven redelijk achterwege, want ik maak maar al te graag in het ongewisse!!

Concretiseren maar

2007-06-21T20:20:00.000+02:00

Alles begint zo stilaan vorm te krijgen. Of althans één bepaalde periode uit mijn leven die voor de deur staat. Ik kijk immers nooit verder dan mijn neus lang is en voorlopig reikt die tot halfweg oktober 2007.
Deze maand gaat voorlopig nog even door met 1 examen, daarna een heleboel leuke feestjes of andere opwekkende, oppeppende, blijgezinde vrienschapsactiviteiten. Maar dán komt de zomer, niet de weerkundige maar de zomer-vakantie.
Drie weken vrijwilligerswerk in Marokko (zie link: bouwkamp Marokko), met vrienden die tot nu toe nog onbekend zijn gebleven - op mailen na. Dat dat daar mag bruisen van de mulitculturele ervaringen! We zullen daar leven met Belgen, Nederlanders en Marokkanen en zullen bouwen aan een plek waar vrouwen onderwezen kunnen worden. Ik weet al dat het verrijkend zal zijn en toch, toch sta ik er niet helemaal bij stil en denk ik "we zullen wel zien wat het wordt". Het komt allesinds dichterbij, die hete adem van dat hete land is al lichtjes te voelen in mijn nek.
Augustus is nog niet helemaal ingekleurd, dat hoort zo, een student moet er rekening mee houden dat er ... neen, daar denk ik even niet aan, ik denk aan Pukkelpop -als dat even gaat-, waarvoor overigens wél een strakke planning dient gemaakt te worden om niets te missen, wat goed in de oren klinkt. En eventueel een vakantiejob(?).
Maar in september zal het ook werken worden, of liever leren. Leren werken in het werk dat me aanspreekt een stage heet dat en dan nog bij Karrewiet, morgen gaan de contracten de deur uit. En dan zou alles wel op zijn pootjes moeten landen.
Voorlopig echter, moet ik slechts met mijn neus in "de" boeken belanden.

Doods

2007-06-11T12:34:00.000+02:00

Bloggen, het lijkt er minder van te komen. Een oorzaak kunnen de examens zijn, maar ik zou liegen als ik zei dat dat mij alle tijd ontneemt. Er is gewoon sprake van een algemene afzwakkende relatie die ik heb met de computer, op mailen na. Verder wordt ook de input die normaal uit het sociale leven geput kan worden gemist.
Zo had ik zaterdag mijn eerste examen dus -joepie- ik was in leuven, maar damn wat was het er doods en iedereen had het zo naar zijn zin tijdens het examen dat ze collectief dachten "we blijven nog wat plakken, dat is hier dolle pret" bijgevolg bleek wachten zinloos en keerde ik naar huis met een slecht humeur.
Gisteren heb ik aan de tv geplakt, die verkiezingen konden mij boeien! De uitslag had ik anders gehoopt. En winnaars (één winnaar, want heb je ooit gehoord van zijn andere partijleden, op Ulla na?) die ik losers vind, blijken het niet slechter te doen dan die ander kleine "PARTIJ!" die ik wél belangrijk acht.
Ziezo, meer kan ik er niet uitpersen. En ik wed dat velen wel iets laten vallen over de verkiezingen, dus originaliteit die de hoogste toppen verkent, njet.
Aan allen die examens hebben proficiat, eum... ik bedoel veel succes!!

Ik geef er nen draai aan

2007-05-29T21:28:00.000+02:00

Ik wenste dat ik ergens kon zijn op een plek. Daar waar de zon nog lichtjes schijnt tussen de bomen maar waar er toch een internetverbinding mag zijn. Of geen andere plaats in de ruimte maar in de tijd, in een ver verleden waarin ik nog geloofde dat visjes op hun rug slapen. Dat laatste zou dan zeker bijzonder genoeg zijn om aan iemands mouw te gaan hangen met een volledig lichtgewicht in de strijd om daarna zachtjes te kunnen fluisteren wat ik gezien had. Gelukkig kan ik tijd en ruimte overbruggen in mijn hoofd, zodus was ik vandaag weer even dat kleine meisje dat nood heeft aan een moeder die ontbijt op bed brengt wanneer ze zich niet goed voelt. Dat niet zo goed voelen moet ook ergens in mijn fantasie ontstaan zijn, want dat is de plaats in mijn hoofd waar vermoedelijk een zee was met hoge beukende golven en ik heb daar maar in gerold en gedoken en dat totdat ik er twee dagen later nog niet goed van was. Er moet iets plaatsgevonden hebben als een gratis uitstapje naar de zee of een té té lange rit in een achtbaan op een kermis of nog liever in een pretpark -want daar valt er veel pret uit de lucht te plukken. Een dag en half kon ik er de gevolgen van dragen en zingen van "I'm spinning around, move out of my way". Nu zie ik slechts lettertjes dansen, maar ik kan beter. Dus, move out of my way, dat k gauw een danske placeer!

Vallen voor, op, door, in...

2007-05-20T21:06:00.000+02:00

De ik-laat-mijn-boeken-vallen-truc, volgens mij onmogelijk als je beschikt over een degelijke rugzak > die moet de deur uit

De ik-val-zelf-wel-in-zijn-armen-truc, iets te direct en stel je voor dat hij een lichtgewicht is en ik een zwaar? Of dat die soms de kop op stekende dosis lompheid mij parten speelt en me een gebroken dit of dat lichaamsdeel oplevert, in het slechtse geval een krakend, brekend hart.

Truc 3: briefjes achterlaten ergens op een of andere plaats, na een voorstel gehoord te hebben dat suggereerde "in zijn broek", sprak dat tot de verbeelding, maar subtiliteit zou ontbreken. Dezelfde persoon met een ander deel van hetzelfde voorstel zei dat het de tekst "jij bent mijn temptation, 0494......" moest bevatten.

Ieders truukendoos zit waarschijnlijk wel vol, halfvol of net ietsje minder dan halfvol. Vandaar niet-clichévolle ideëen die tot uitvoering durven gebracht te worden, moeten -indien aangewend op de juiste manier, tijd en plaats- volgens mij beloond worden. Suggesties zijn welkom. Als ik dan de tijd vind waarop ik op een plaats ben waar degene die zorgt voor het inwendig gerikketikketik ook is, schiet ik in actie!

Boeren

2007-05-19T17:03:00.000+02:00

Boerenjasmijn, een prachtige heester. Hij is de meester der heerlijk geurende struiken en in volle glorie aanwezig in onze tuin. Volledig in bloei vanaf mei en een ware aanrader voor de smaakpapillen van ieders neus.
Na het bijleren van dergelijke botanische weetjes zou ik het planten van een boerenjasmijn moeten opnemen in mijn strakke planning voor wanneer ik een tuin heb, wanneer ik een huis heb, wanneer ik geld heb en wanneer naar alle realistische waarschijnlijkheid eerst nog een hele resem andere voorwaarden vervuld moeten worden.
Dit stukje krijgt de titel boeren, niet omdat ik houd van de mannen die het beroep uitoefenen, maar...
Ben ik er trots op (ja) of niet (maar ik wil niet enkel gesofisitceerd overkomen, vandaar...), boeren kan ik! Na bepaalde drankjes zelfs zo hard dat ik het voel tot in mijn neus. Boerenjasmijngeur bijgevolg weggeboerd, ik moet terug de tuin in!

It's so cold in this house

2007-05-15T22:40:00.000+02:00

Daarmee begon Bloc Party, en het is niet dat ik al ooit betere openingszinnen heb mogen horen, dus ik neem daar genoegen mee. Geweldig om nog eens naar muziek te luisteren die je al even hebt en die zo hard swingt dat een hoog paardestaartje er automatisch en helemaal in het ritme door begint te slingeren, van links naar rechts, een looping en dan terug... Het punt waartoe dit leidt is dat ik rocken op een dansvloer eigenlijk wel een must zou kunnen vinden voor elke geslaagde dansavond. Bloc Party en Kaiser Chiefs en Artic Monkeys zouden op mijn playlist belanden. En dan gaat allés los, alle spieren en zo zot dat het haast niet zotter kan en dingen als "everyday I love you less and less" die je kan meebrullen (= opluchting!) natúurlijk wel niet boven de muziek uit, die op dergelijke kritische moment LUID moet!

Ik ben overvallen.

2007-05-14T17:29:00.000+02:00

Door een goed gevoel, plots wordt de dag mooi. 14 mei -een laattijdig effect van de lente die eigenlijk zomer leek en bijgevolg opgevolgd lijkt te worden door een herfstig iets. Mooier dan een gemiddelde 14 februari dat staat vast. Misschien niet zo boeiend dat ik het met de wereld deel maar ik ben enorm blij en heb een enorme drang om te huppelen en te zingen en wat is de wereld toch mooi, want dat mag, dus dat kan.

Byebye Buurman

2007-05-10T11:57:00.000+02:00

Ik zit hier al lang. Als tweede gearriveerd maar dat lijkt me geen wonder om negen uur. Even later kreeg ik goed gezelschap en de aandikkende wetenschapper in ons werd aan het werk gezet. Weer even later was ik weer alleen, omringd door 29 anderen. Zo loopt dat in een pcklas. Alleen, want iedereen wordt opgezogen in het werk waarvoor ze gekomen zijn. Sommigen niet alleen en daardoor met kans om ten prooi te vallen, door afleiding van een buur waarmee al eens gelachen kan worden. Mijn buurman heeft me verlaten, hij wordt niet gemist en bovendien is die gelukzak zeer waarschijnlijk gaan eten. Want het loopt hier leeg. Dat maakt niets uit het is hier zo stil en rumoerig tegelijk dat ik heb gekozen voor het gezelschap van Great Lake Swimmers of andere myspacevrienden die niet officiel mijn vrienden zijn, zelfs niet in de categorie waar mijn vrienden al snel mijn vrienden zijn. Die afstand en nabijheid tegelijk, hoe sociale wetenschappers ook eens even asociaal bezig zijn TOT er iemand wenkt vanuit de verte, ze is niet te zien, want zit wel minstens één lokaal verder. Maar via msn en consoorten is de wereld één global village, is leuven klein en een gebouw in de Dekenstraat ieniemienie. Ik ga, de vriendschap deed een virtuele roep.

Chouchou

2007-05-07T21:24:00.000+02:00

Yeah but no, but, yeah but no but... een engels debat kan veel bedenkingen oproepen maar gelukkig ook heel wat punten.
Frans kon me echter gestolen worden, want als blijkt dat je voor niets uit je bed komt op een maandagmorgen dan kan dat iets dat niets bleek op te leveren me bijgevolg gestolen worden - zoals het me eigenlijk altijd gestolen kan worden. Maar ik ben dan ook niet haar chouchou i.t.t. tot haar chouchou die niet kwam opdagen, waarschijnlijk wél gewaarschuwd want voorkeursbehandelingen krijgen maakt volgens de logica deel uit van het lievelingzijnpakket.
Op zo'n momenten is er blijdschap omwille van een goede vriendin en een goede werf-chocoladecake die als plaatsvervangers zeer bekwaam bleken -meer van dat!
Samenkomst bij Hilde, die zodanig lekkere koffie zet dat doorwerken geen probleem vormt en de eerste honger vergeten of overgeslagen kan worden. Voorspellingen over toekomstige uitspraakvergissingen zoals dé Milo die de Milow genoemd zal worden en verder enige onenigheid over de uitspraak van Sanoma, beiden even pragmatisch aan de kant geschoven.
Verder heb ik iets nieuws aangevat, niets heldhaftigs, extravagant, geen nieuwe pogingen tot wilde avonturen. Maar wederom een nerdy-ik-deel dat roept om ontwikkeling! Hoewel het hoogstwaarschijnlijk WEER een passionele bevlieging wordt. Bij deze voor de leek die zich (al dan niet blijvend) geroepen voelt: wikiboek html

Trivial Time

2007-05-02T22:18:00.000+02:00

Ondanks het feit dat ik wel haast zeker weet dat er ergens in mij een player-versie van mezelf verscholen zit -volgens sommigen een verwoording om te ontkennen dat er geen is -, ben ik niet zo'n speler. Althans geen gebruikelijke, slechts sporadisch dient de kans zich aan om eens wat te gaan zitten spelen, de laatste dagen meer en meer. Hoe triviaal om even te vermelden dat ook ik er op kick om eens mijn haast-alwetende-ik boven te halen, maar wat die ik weet, wil ze toch liefst mooi etaleren door sneller dan haar eigen schaduw en snellerder dan de tegenspeler(s) een kleurig taartje samen te stellen. "Taart" maakte zowat deel uit van gisterens' hoogtepunten: appeltaart met champagne
- het middel bij uitstek om de pijnlijke waarheid te maskeren en tegelijk van de gelegenheid te profiteren, want 20 is tenslotte een respectabele en te vieren leeftijd! Daarnaast dus ook een TrivialTaart. En man zo'n overwinning smaakt minstens even zoet en lekkerrr.

stille nacht, heilige nacht?

2007-04-27T02:31:00.000+02:00

Met de nachtelijke buitenlucht nog in de kleren en in gedachten reeds opnieuw met m'n voeten op de pedalen begin ik aan dit bericht. Lang zal het niet worden, boeiend of mooi evenmin. Maar dat is dan ook niet echt mijn doelstelling op dit uur van de dag/nacht. Momenteel fungeert deze blog enkel als therapie tegen nachtelijke slapeloosheid. -waar ik de laatste tijd al eens vaker last van blijk te hebben- Niet zelden ligt het werkwoord 'denken' aan de basis daarvan (hoewel ik volgens Kolb eerder een doener dan een denker ben) en ook dit keer is dat niet anders. Ben ik dan per definitie droevig? Nee. Ben ik misschien net blij? Ook al niet. Op dit moment bevind ik mij eerder in een toestand van neutraliteit. Een gevoel dat je verkrijgt wanneer je sombere gedachten weet uit te schakelen (zonder er ook direct positieve voor in de plaats te stellen) Een overwinning op mezelf zowaar, want ik ben daar niet sterk in. Maar hey, ik heb zo het idee dat ik hier al typend alsmaar opgewekter word...wat voor een helend effect zo'n blog toch niet heeft. In de bijsluiter: helpt tegen verveling, jeukende vingers, chaositis, liefdesverdriet, verwardheid, slapeloosheid en zweetvoeten. Ik begin het effect op dat voorlaatste stilaan te merken dus zeg ik: adios.

Est-ce qu'on est manipulé?

2007-04-24T22:51:00.000+02:00

France 2, dat was zonet la place d'être. Ik zag een aantal zeer boeiende stukken uit het programma "Les secrêts de notre cerveau". Psychiater of neuroloog, ze stonden mijn gespitste oren te woord. Hoe leerrijk van mezelf om totaal geboeid te raken door interessante wetenschappelijke feiten zonder daarbij enige verplichtingen te bespeuren. Noem mij tegendraads, maar het heeft mij altijd meer aangesproken om dingen te leren op een niet lerende wijze, uit boeken, via internet of in kwalitatieve tv-programma's. DIY-kennis is beklijvender en daardoor volgens mij blijvender.
Zodus. Qua inhoud kwam het hierop neer:
Thibault, een man waarvan alle emoties ten gevolge van een ongeval waren uitgeschakeld. Al vijf jaar leeft hij zonder blijdschap, verdriet of liefde. Hij zou zelfs geld gegeven hebben om eens te mogen lijden, bij deze heb ik voor hem wel een gebroken hart of twee (versverpakt) in de aanbieding. Hoe moeilijk wordt het leven, wanneer je zelfs niet meer ongelukkig kan zijn omdat je geen geluk meer kan kennen?
Meer "mijnen tour op" wanneer het ging over Neuromarketing. Daar kwam de vaak gestelde paranoïde vraag over manipulatie weer op de proppen. Voorlopig blijft het bij onderzoek naar de hersenactiviteit tijdens reclame waaruit natuurlijk de meest effectieve strategieën gefilterd worden, voornamelijk degenen die proberen inspelen op de emoties van de consument . En damn, wat ben ik in mijn nopjes als ik tegelijkertijd kan beseffen dat ik er iets van ken en iets bijleer. (Vandaag ben ik in mijn nerdy dagje van de maand want heb ook al lekker zitten zoeken naar studiedomeingerelateerde artikels ivm Dr. Aric Sigman en zijn onheilspellende uitspraken over kinderen en tv-kijken).
Verder nog een meting die liegen detecteerd, simpelweg omdat het meer hersenactiviteit vergt. Ik ga niet beweren dat ik moeilijke dingen niet aankan, maar liegen kan ik niet.
Dus ga er gerust van uit dat ik hier net de waarheid heb gepost.

Lomp

2007-04-24T22:31:00.000+02:00

Al meermaals heb ik geconstateerd dat ik een licht lichtprobleem heb.

Wat dat zoal kan inhouden is een van de volgende -intussen aan het licht gekomen- scenario's, waarvan de vaste waarde het probleem vormt.

A.: Het kleinste kamertje, op een plek waar je je niet zo hard thuisvoelt en bijgevolg geen dingen doet als de deur niet op slot doen of de poging om een onmogelijk op te hijsen broek voortzetten in de gang. Daar op die plek gebeurt steevast het volgende: doorspoelen, licht uit, het slot op de deur zoeken en met wat geluk snel naar buiten raken.

B.: Rok uit, licht uit, rok wegleggen aan de andere kant van de kamer en vervolgens naar je bed zoeken aan de ene kant van de kamer. Op zo'n cruciaal moment zou ik -als logisch mens- moeten beseffen dat ik een aantal gevaarlijke schoenen bezit waarmee mijn pad bezaaid is, maar ik struikel.

Het probleem zit hem in de volgorde van de handelingen die ik uitvoer, logisch lijkt die niet te zijn als het op de combinatie van "juiste timing" en "het licht uitdoen" aankomt. Dan maar besluiten dat ik als ik zo doorga dagelijks energie uitspaar met dank aan die lompigheid. Laatstgenoemde komt trouwens ook tot uiting wanneer ik de kap van mijn pull begin te wassen en rijkelijk shampoo in mijn ogen smeer. Dan maar besluiten dat ik grondiger gewassen ben dan bedoeld

Karateman

2007-04-23T19:58:00.000+02:00

Als ze er zijn dan zie ik ze of liever herken ik ze. Bekende gezichten van onbekende mensen. Ooit trokken ze mijn aandacht in een vliegtuig, een bus, een park, een café... of een les die zo boeiend is dat je gebiologeerd begint rond te kijken. Zolang ze onbekend zijn, blijven het slechts figuranten. Na X aantal keren begint het bij mij echter te kriebelen en roept mijn sociale-ik om op die onwetenden los gelaten te worden.
Als zo'n situatie zich aandient, raak ik soms helemaal opgefokt en razen er stuk voor stuk openingszinnen door mijn hoofd die gewikt en gewogen moeten worden en waarvan de winnaar eruit wil.
Voor de ken-ik-u-van-ergens formule wil en moet ik nooit opteren. Want de ik-ken-u-van-ginds nl. plek X zou meer waar en minder cliché (We doen allen (on)bewust aan impression management) zijn.

"Hé, u ken ik van in Valencia. Wat is de wereld toch klein man!" Had ik kunnen adresseren aan Valenciaman, want vaste figuranten krijgen steevast een van orginaliteit getuigende naam. De geel-met-grijs-gestreepte, werfmanbarman of een barman uit het Stuk, aan wie ik de inspiratie voor dit stukje te danken heb. Vandaag heb ik hem tweemaal gezien, geheel toevallig. Zelfs op het wereldwijde web, dat dus zo wijd is als de wereld, is de wereld klein en bijgevolg was hij ook daar gedoemd om door mij tegengekomen te worden. In het echt minder angstaanjagend dan hier: Pietels' Flickrpagina

Dat het mag opvallen of niet, dat die bekende gezichten hierboven vernoemd allemaal van het andere geslacht zijn, wil niet zeggen dat ik vrouwen niet herken, maar desondanks zijn ze net iets minder het vermelden waard.

Reacties van personen die stilaan een donkerbruin vermoeden van stalking krijgen of die zich gediscrimineerd voelen zijn altijd welkom om een (gecharmeerde of kwade) reactie te posten.

Ja, ik wil

2007-04-21T23:50:00.000+02:00

Ik weet het, enthousiasme is positief en mensen die het aan hun lijf hebben kleven mag je niet temperen, laat staan volledig intomen. Maar er zijn grenzen! Ik dreig hier namelijk helemaal in een hoekje geduwd te worden en dat kan ik, als rasechte attention whore, niet laten gebeuren vind ik. Daarom zet ik de inactieve inspiratimolen in beweging en ga ik op de tonen van Carla Bruni's 'le toi du moi' (romantische bui, ja) op zoek naar een beschrijfbaar -niet letterlijk- subject. Laten we het hebben over het hoogtepunt van mijn dag. Deze voormiddag, zo rond 11u, kreeg ik bij buitenkomst van het gemeentehuis een lading rijst over mij heen. En nee, ik had geen knappe wederhelft aan mijn zijde (slechts een giechelend kind) en ik werd evenmin bevangen door een dagdroom. (of -merrie) Eens de trappen afgedaald kwam de dader -die ongeduldige heen en weer stond te schuifelen tot het échte koppel naar buiten trad- zich excuseren voor zijn grap. Maar ik kon er wel mee lachen en dacht bij mezelf: als het nooit tot trouwen komt dan heb ik dit toch al gehad. Ok, weliswaar heel alleen én zonder dashwit kleed, wat het geheel toch net iets minder glamoureus maakt...maar ach, dat zijn slechts details. Of zorgen voor het figuurlijke morgen. Een geeuw. Carla echter zingt onvermoeibaar verder "T'es le jamais de mon toujours, t'es mon amour, t'es mon amour" en ik laat mij gewillig door haar in slaap wiegen.

Harde tijden

2007-04-21T20:59:00.000+02:00

Whamm, ik smijt mij neer op de manier waarop ik dat gewoonlijk doe, heel elegant. Maar ditmaal krijg ik een slag in mijn nek. Van een kussen zou je veel kunnen verwachten, maar op zijn minst dat het zacht is. Ditmaal niet, een tempur kussen. Ik begin daar spontaan mee te lachen, hoe absurd om een slag van een kussen te krijgen wanneer dat niet gebeurt in een kussengevecht, waarvan jongens naar het schijnt wel eens durven denken dat het een typische meisjesactiviteit is bij "sleepovers". Daarmee moet ik lachen en van binnen komen er allerlei rare bijgeluidjes, want er zit iets op mijn borst, een opkomende hoest, geen vogel, noch een kabouter, want die laatse hoort op een paddestoel te zitten.
Zodus lig ik daar nog steeds op de plek die toebehoort aan de andere vrouw des huizes. Ik heb zo mijn bedenkingen, ach ja, het blijkt een actief kussen genoemd te worden, het heeft dus even tijd nodig en dan zak je er geleidelijk in weg, daar waar nodig, maar veel te laat naar mijn ongeduldige normen.
Als het aan mij lag, dacht ik al liggend, dan zou ik bij het horen van "actief kussen" geen associatie maken met een kussen, maar met het kussen. Een werkwoord dat door menig aantal mensen beoefend wordt. Het kan een sport zijn, want als je er iets over leest dan is dat weleens dat je er x aantal calorieën mee verbrandt per minuut, voor mijn part per uur voor de fanatiekelingen. Geef mij toch maar joggen!

Framboos

2007-04-20T23:13:00.000+02:00

Beneden staat Kommil Foo te schitteren, op een podium dat te zien is op onze tv. Dat klinkt wel exclusief maar eigenlijk zitten ze niet alleen in de onze, neen ze zijn beschikbaar voor iedereen die wat wil nemen van wat ze daar staan te geven. Ik neem het niet en heb hen intussen al uitgeschakeld. Ze worden qua luidheid overstemd door kalme, avondgeschikte muziek. Jammer dat het al later zal zijn wanneer Arcade Fire zal staan schitteren op een podium dat via de BBC ook gegeven zal worden, wederom niet genomen. Net zoals hun concert in schaerbeek, ook al mislopen. Ik neem niets van dat alles. Ik neem het niet in mij op en ik neem het ook niet op, ik ben niet in het bezit van een video-, dvd- of andere recorder. Noch van een rijbewijs, een minirok, noch een jonge bok of een kerfstok.
Wat ik wel soms heb zijn mooie dagen als de deze. Ondanks het uren in een muf lokaal achter een scherm zitten, iets waar zelfs met een arendsblik uitgeruste ogen niet tegen kunnen en daardoor al flashend schele wegen gaan verkennen, om daar pakweg "man, man, man, man, man, man" te dicteren aan mijn partners, was het een unieke dag. Manmanman, ondanks ditjes en datjes restten er nog vele mooie momenten met heuse gesprekken waarin de nodige emotie werd gelegd en ijs wist mij wederom te bekoren. Een leuke vriend dat dat is zo'n smakelijke bol, zeker in het gezelschap van zo'n mooie vrienden. Als dat niet oprecht als een vriendschapsverklaring klonk! Ik moet wel stoppen, vooraleer ik mijn rebels imago verlies waaraan ik al sinds de puberteit duchtig aan het timmeren ben.

Een coole knipoog, dan maar

Allesomvattende club, vandaar

2007-04-15T19:06:00.000+02:00

een culinair intermezzo!

Gewoon denken, wat is er in huis en een tochtje ondernemen op het gastronomennet.
in welke heerlijke smaken en geuren en kleuren heb ik zin vandaag is dan de ideale vraag.
Proberen, experimenteren en al keukenprinsesend floreren.
En tadadadaah daar was ie dan. Applecrumble, echt zo makkelijk dat zelfs een kleuter of een volwassen exemplaar van een kind, namelijk personen die nog nooit hun handen uit de mouwen hebben moeten/kunnen/durven steken omdat ze een slaafse moeder hebben of om een andere reden die niet rechtvaardigend werkt.

Zodus, appeltjes. Appel 1, appel 2 en appel 3 tesamen een halve kilo, maar t steekt niet zo nauw. In stukjes choppen. Crumbledeegje: 100g boter in stukjes, 100g suiker en 100g bloem onder handen nemen. Een ovenvaste schotel en een culinair deskundig schikvermogen. Onderaan de appels, deeg on top, als dat geen mooi standje is! 20 minuten in een op voorhand bloddy hot gestookte oven.

Wat ik de laatste tijd ook geweldig hard naar binnen werk is fruitsapjes die door een erfstuk van de levende bomma geperst worden. Zoveel interessanter dan een ordinair versgeperst sinaasappelsapje wordt het als je er een appeltje, een kiwi of andere fruitmandvondsten bij kan kappen.

encore quelques mots...

2007-04-15T15:13:00.000+02:00

Wat volgt is een nachtelijk schrijfsel dat niet direct het meest vrolijke is maar net daarom wel past in de pisblomgeur en schijn-ideologie. ;)

Verdwaasd, verdwaald,

verbaasd over hoe één trede

een volledige trap kan zijn

daal ik af in de kelder

van mijn diepste geheimen.

Peinzend over het verleden

en racend door de toekomst

wordt mijn bewustzijn volledig opgeslorpt

door het heden.

De teletijdmachine op zijn kop...

"Wat als?" wordt luidop gedacht.

Geen antwoord...

Woorden schieten tekort

of net te lang

want trachtend de afkeurende blikken niet te zien

en in gedachten worstelend

met woorden, of slechts letters,

vinden enkel twee gloeiende tranen een uitweg.

Gedragen, gevangen, gedomineerd

door allesoverheersende waarden

stel ik mij vragen over wat komen gaat.

Maar ik denk dus ik ben,

denk ik...

Of is het louter denken op zich geen voldoende voorwaarde?

In stukken, verspreid over de badkamervloer

krijgt de kapotte spiegel het verwijt gebroken te zijn.

Maar turend in de scherven

lachen twee paar ogen elkaar bemoedigend toe.

Een knipoog.

Aarzelend,

stap voor stap

begeven voorzichtige voetjes zich op de dubieuze koord

die "waarheid" schijnt te heten.

En langzaam maar zeker

vertaal ik mijn verhaal

voor de dove, de blinde en de onwillige zielen.

Een zucht.

Ik adem een wolk van vertrouwen in en uit

want desalniettemin haalde de zwaartekracht mij niet onderuit.

En ik besef nu meer dan ooit:

ik denk dus ik ben,

zonder meer.

Poëzie, ofzo

2007-04-15T13:04:00.000+02:00

Ik zie, ik zie
wat jij niet ziet
Je kan het niet zien
doch je bent niet blind,
noch woonachtig in een ivoren toren.

Wat ik zie
speelt in de setting van mijn fantasie

Na geborrel en geroer
glashelder in een kop
Zie ik, zie ik
een dampend aapje.
Opgeslurpt.
Denkend over dit rest slechts een minder dan lauw,
sterker dan flauw
bodempje.

Aansluiting bij

2007-04-12T23:05:00.000+02:00

Geen wonder dat we partners in crime zijn geworden, schone schijn en ik. Dat dagje zee staat zeker (?) ook wel op het lijstje van een zonnige dag. Maar een dwarsligger als ik ben, denk ik loodrecht op datgene wat de meesten de moeite vinden om voor in de file te gaan paraderen, want dat is toch het juiste woord voor heel traagjes voorbij rijden in een shimmer en shine vehikel.
Te veel wind gaat niet samen met een zwierig rokje, daarentegen wel op het nippertje met een badhairday. De zee leek me ook iets te droog naar mijn eigenzinnige zin en waar nat iets te koud voor een zwempartij en met het strand heb ik ook weinig nuttigs aangevangen. Het zeeklimaat is ook altijd tegendraads, kouder in de zomer, warmer in de winter, met een gemiste warmere thuisbasis op een dag als vandaag.
Over die zee wou ik het NIET hebben. Wel over een ander ding dat ik NIET gedaan heb, simpelweg omdat het indruist tegen een principe. Het heet CELEBRITY SPOTTEN. Not done. Al onderwegzijnde naar een onbestemd plekje om een maaltijd aan de haak te slaan in Brugge. Werden we tegengehouden, wegens opnames. "Opnames" klinkt wel intrigerend, in zijne pure dan. Want na het doorgaan, botsten we op Herbert Flickerdeflack, maar ik zou hem Aspe genoemd hebben wegens de Bruhgse setting. Waar het op neerkomt is dat je zo'n mens in het passeren niet moet aangapen. Geen meer- of minderwaardige dan een normale blik vind ik het waard. Zo'n Vlaamsche ster is ook maar een mens, in dit geval een oudere man. Daar mag niet naar gekeken worden, jonge geitjes lusten geen oude blaadjes, wel jonge viriele 20somethingdudes, maar die werden niet gespot. Desalnietemin, toch een happy END.

Wat een mens zoal niet doet op een zonnige dag...

2007-04-12T21:32:00.000+02:00

Aangezien mijn blogpartner een dagje aan zee zit -maar vooral omdat ik zo competitief ben ingesteld- zal ik hier ook maar eens een bericht tegenaan gooien. Vandaag was het een mooie dag. Nee, dat is een understatement: het was een prachtige dag! Een dag waarop een mens gaat picknicken in het park, of een fietstocht maakt, of met de kinderen naar de speeltuin gaat...-dat laatste is tot nader orde en gelukkig maar nog niet aan mij besteed- Daarom ga ik het niet hebben over wat ik vandaag gedaan heb (dat zou misschien ook wel te afrontelijk zijn) maar wel over wat ik niét gedaan heb. Ik heb NIET mijn statistiekboek ter hand genomen, hoewel het op de planning stond. (niet dat zoiets alleen voorvalt op zonnige zomerse lentedagen, maar soit) Ik heb ook NIET mijn puinhoop -ook wel slaapkamer genoemd- opgeruimd, hoewel dat dringend nodig is. Vandaag, zo rond een uur of 12 kreeg ik nochtans mijn halfjaarlijkse kuisaanval, maar zelfs dat volstond niet om de aantrekkingskracht van de zon zomaar te negeren. Voorts heb ik NIET de spin in mijn boekenkast gevangen...maar dat heeft eigenlijk niets met de zon, dan wel met een soort fobie te maken dus in feite past het niet echt in het rijtje. Tot slot ben ik ook NIET gaan lopen met Evy, hoewel ik dat wel wou...Maar goed, dat doe ik morgen wel (déjà entendu alom!) Dat lijkt mij wel een plan; morgen doe ik alles wat ik vandaag niet gedaan heb (statistiek leren, kamer opruimen, spin vangen en lopen met Evy) en dan doe ik niets van wat ik vandaag wel gedaan heb. Dat is het proberen waard denk ik. Wish me luck!
SchoneSchijn

April: een nieuwe lente, een nieuw geluid ( by Gort(ig)er)

2007-04-11T14:55:00.000+02:00

Soms, is het niet te laten en dan lach ik spontaan mijn breedste lach, in openbare ruimtes, zoals op de openbare weg. Deze nacht besloot ik met wat nieuws te beginnen. Deze nieuwe blog & een nieuwe poging tot joggen, mét enige opbouw. Het eerste dankzij blogger, het laatste in het gezelschap van Vlaanderen Sportlands' Evy. Ze is ge(c/k)ast in mijn mp3speler.
De komende weken verzekerd ze me dat ik fit zal worden en ja! Ik geloof erin. Maar waarom moet dat zo beschamend zijn: breedsmilend rondlopen terwijl je je dorpelingen passeert, of moeten beginnen wandelen net wanneer je op het punt staat om een oudere manskerel te passeren en haast bijna volmondig "ja" roepen wanneer je bij wijze van para-sociale interactie wil antwoorden, wanneer Evy de vraag stelt "had je verwacht dat het zo vlot ging gaan?".
Nu ja, het heeft ook zijn positieve kanten, naast in bad zitten is het een van die andere momenten in tijd en ruimte waarin ik inspiratie vind. Het scherpt mijn geest. Welke vruchten het ook zal afwerpen, een vervolg komt!

En nu, richting badkamer. Opfrissen geblazen.

Pisblom(met een)geur of Schijn

proloog

2007-04-11T12:38:00.000+02:00

Zo fier als een gieter of mv. twee gieters
met als achtergrondbegeleiding kinderlijk kirrende lachjes.

In die omstandigheden is er afgeteld geweest. Lancering, CHECK reeds gelanceerd, op een nachtelijk tijdstip.
Het was geen zware bevalling, doch werd een officiële, door twee mensen -al schuilgaande achter fictieve schuilnamen- in het leven geroepen blog gestart.

Yours sincerely,

Pisblom

ps: Post Prangende vragen met een gerust hart.