Een open mic later

T is een van mijn niet-vastgeroeste gewoontes, minstens sinds jaar en dag of maand, om naar de maandelijkse open mic avond te gaan in het depot. Gisteren leek het om een of andere reden minder opgewekt dan normaal, minder volk (verwijt aan de lesvrije w**k), slechtere organisatie: onvindbare 'artiesten', aankondigingen met twijfel over de meest eenvoudige artiestennamen à la 'Thomas'.
Inhoudelijk weet ik wel dat ik mijn eisen niet te hoog moet stellen, maar dat doe ik stiekem telkens toch een beetje met het nodige gekir en de meest uitgesproken 'kritische smoelen' tot gevolg. Desalniettemin toch maar respect voor de mensen die het een kans geven hun dromen na te jagen en hun muzikaal talent inmiddels duidelijk verder ontplooid hebben dan pakweg het mijne. Drie jonge gasten vielen uiteindelijk nog binnen de smaak, één daarvan was een welbepaalde Maarten wiens stem ik al dan niet terecht associeerde met Caleb Followill van de geweldig leuke The Kings of Leon. Het minpunt daaraan was dan weer dat Maarten beter zou zijn overgekomen met een vette drummer achter zich en een bassist...


Voor de mensen die nog geen plannen hebben: op zondag 17/02 tussen (ik denk) 14-18 uur is er alweer een open mic, ditmaal 'the best of' van het afgelopen jaar. Benieuwd wie de uitverkorenen zijn!

Muziek met een zweempje nostalgia

Eerst stond hier slechts een videolink. Nu volgt de bijhorende tekst.
Vandaag post ik met veel plezier voor het eerst een youtubefilmpje. Het is nooit te laat om te leren en het blijkt zelfs doodsimpel, waardoor deze poging natuurlijk beter eeuwen geleden gewaagd was.
Haast willekeurig instinctief en dus misschien ook primitief grijp ik hiervoor terug naar Arcade Fire. OMDAT er nog velen zijn die hen niet kennen, ze afgelopen Pukkelpop een pukkel of tien beter maakten, omdat de clip lekker herfstig is en het haast weer tijd wordt om nostalgisch terug te blikken op de afgelopen herst die er niet herfstig uitzag -evenals de niet winters aandoende winter.
Een andere nostalgische terugblik (die volledig los staat van 'No Cars Go') wierp ik toevallig op een brievendoos die vooral scoutskampbrieven bevat gedateerd ergens in het jaar nul nul.

Opsmuk

Het is hier te kaal. Ik excuseer mij hiervoor bij de willekeurige passanten en de harde kern. Kaal is iets dat niet in mijn woordenboek staat, ik heb immers een immense haardos.
Hopelijk heeft de big bro even tijd in de (laatste) lesvrije week (ooit) om een tot in de puntjes lay-out voor deze blog te maken.

Verder van hieruit 'all the best you can wish for' aan de mensen die ik heel binnenkort weer even moet missen omdat ze zichzelf eens willen voelen leven in New York, Finland of bovenop een besneeuwde berg.

Ik heb nog een exaampje te gaan over stoere mannen tegenover stoere mannen, kortom de mannen die me na aan het hart liggen. Het enige waar ik nog voor moet zorgen is dat ik ze kan uitdossen in een beetje theoretische kennis die van toepassing kan zijn op deze binken die doorgaan als mijn favoriete culturele object van het afgelopen semester.

Ajuu

De broer is verjaard, een vriendin is verjaard. Maar t is niet den tijd om dat te vieren. Een examen is afgelegd, het volgende staat al trappelend op mij te wachten.
En de tijd is kort, toch gaat hij traag.

En relaxen gaat me goed af, de pauzes mogen langer dan ze mogen zijn.

Ik zeg wel duizend keer in "private taal" met een inwendig piepstemmetje tegen mezelf "foei" of "maak voort" maar luidop zeg ik het liefst "à l'aise". En ik maak een heuse sprong en bedenk wat ik ga of wil doen in de vakantie, zelfs de gróte... plannen, t is minstens de helft van de fun.

Actie

Ik ben totaal weg van dromen. Misschien kick ik er gewoon op dat het de enige plek is waar ik onbewust alle touwtjes in handen heb. Het liefst noem ik het een film in mijn hoofd die me de kans geeft naar de dingen te kijken, vanuit een andere camerastand dan de gewoonlijke ooghoogte.
x aantal nachten geleden zat ik midden in de actie, of ik objectief gezien tot het goede of het slechte badasskamp behoorde, geen idee. Allesinds had ik reeds twee doden op mijn palmares. Een derde zaten we op de hielen. Vanuit zijn kikvorsperspectief zag het er claustrofobisch, ademnoodverwekkend en bijgevolg niet rooskleurig uit. Wel donker, vanonder stukken afdekzeil die zich van geen kwaad bewust waren en rustig verderdobberden.
Zouden we hem te pakken krijgen nadat hij onderwaterballetgewijs al menig aantal kogels had ontweken? Of moesten we zijn schuilplaats lekschieten vooraleer we hem konden liquideren?
Het antwoord komt misschien wel opDuiken in een sequelactie-film... of -droom.

laat nu allen uw psycho-analytisch bijeengeraapte verklaringen opborrelen en braak ze uit onder 'reacties'.

Kortfilmfestival

Mijn tweede of derde thuis is deze week het STUK kunstencentrum alwaar het internationale kortfilmfestival deze week plaatsvindt. Zeer leuk en aan iedereen die er niet bij was een tip voor de volgende keer: wees erbij! We kozen voor het Vlaamse Fictieprogramma. Ik was -volledig bepakt met een positief vooroordeel- vooral volledig weg van Frank Focketyn die als pushende opgefokte papa van een klein(e) Michael (Schumacherke) nogal fel tekeer ging naast de cartpiste. Dat deed me sterk denken aan 'hoe het toch wel soms is in het echte leven' want ik merkte een zeer sterke gelijkenis met een fragment dat ik ooit zag in Man Bijt Hond.
Ook muzikaal ben ik wel aan mijn trekken gekomen door de leuke verschijning van het Leuvense Kid Fear op het Stukcafépodium en iets minder door de té Sioenachtige verschijning van Kawada.
Maar bon, ik klaag niet, ik lach en ben blij!

DAT HET

VEEL TE LANG geleden is. Dat P. Vdv. Schaam op jou zou roepen, moest hij het weten. Soms liggen dromen en ambities bij mij in de kast. Ik hoop dan dat ze daar niet wegrotten maar lekker beginnen gisten en zullen leiden tot een lekker dronkemansbrouwsel.
Gisteren was het zo een dag schitterend maar lang tegelijk: een record op café zitten a.h.w. gezeten werd er: in alma 1, in de Carlisse, in de -overschatte- Werf, .... na een korte break van les en eten en wachten tot het laat genoeg was om de avond in te duikelen en na té rokerige-, 'te veel oude mannen' cafés, te ... in den Apéro.
Dat cafépraat niet nietszeggend is maar diep én dieper dan de diepste zee kan gaan is ook duidelijk geworden. Ambities en op hol geslagen dromen kwamen uit de kast, vage plannen werden gesmeed. We maken een film! Zullen maken. We'll see what reality brings!

nog ne goeiendag!!