geile geit gebleir

Dat ik net nog in de douche zat te bleiren om een kleine lompe verwonding die ik mezelf voordien had aangedaan in dat andere sanitaire kamertje doet er niet meer toe. Ander vrouwelijk gebleir is immers net in mijn handen geschoven. Dat ik niet te vertrouwen ben, kan ik slechts nu bewijzen, door het poëtisch gemekker rechtstreeks openbaar te maken voor al wie het wil weten. Ik zit met en geile kennis. En die schrijft nogal eens gekke dingen. Suggestief of expliciet, dat is de vraag. En wat geniet u voorkeur?

Kon ze op momenten als deze maar ‘stop’ roepen,

Halt aan al die hormonen die razen door haar verlangende lijf.

Ze joelen “nog” en “meer van dat”.

Ze maken haar gek, doen haar krijsen “Ja!” “Nee!” “Nee!” “Ja!”

En voor ze het weet, zonder wikken of wegen is ze gezwicht.

Gevangen op dat ene moment van spanning.

Ze wil weg, ze denkt “Ik ga weg.”

Maar ze blijft genageld aan de grond.

Ze kust en streelt, ze hijgt.

Haar keel is schor. Geen woord ontsnapt.

Onverstaanbaar gemompel.

Ze prevelt.

Dat het gedaan moet zijn, nu, voor altijd.

Ze zucht en lacht.

Ze denkt “morgen is het gedaan”.

Ze nadert dat ander van verlangen razende lijf.

Ze sust en kust.

Ze kust.
Aan mijn uitgedaag van 'stop being cool, just be zwoel' zal het niet gelegen hebben.

I want to ride my...

Ik stond op het punt aan haar te vragen of ze toevallig geen zin had om een stukje mee te zappen. Maar dat bleef gelukkig onuitgesproken, stokken werden in de tv-plan-wielen gestoken en ik stelde voor dat we op avontuur zouden vertrekken. Beste E. werd aan de haak geslagen.





We zouden met de fiets naar het Zoet Water gaan, ook al wist ik dat niet op mijn duimpje liggen en werd er een mappy-zoekverbod opgelegd.
Het avontuur lonkte. Het plan van een wijnpicknickje werd omgegooid naar een we-zullen-afsluiten-met-een-terrasje-plan.

Reeds eerder had ik in mijn ideeën bedacht dat ik er eens een missie van zou moeten maken al mijn studentenvrienden die niet in Leuven geboren of getogen zijn eens kennis te laten maken met een aantal van mijn nostalgische plekjes. Stap 1: Zoet Water.

Onderweg speelde ik glansrijk de rol van gids, met wat siteseeing door het Arenbergpark kwamen immers al gauw de verhalen van 'hier gaf ik de eendjes vroeger eten samen met mijn opa' naar boven. Even verderop benoemde ik de ingenieursbibliotheek in drie talen. En we gingen richting Oud-Heverlee, telkens gretig op zoek naar de aanwijzingsbordjes om elke hoek. Voor de finish bereikt werd, hadden we elk al een aantal chique villa's gekozen waar we zouden gaan wonen eenmaal we stinkend rijk zouden worden/trouwen. We volgden het pad dat fietsen weert, af en toe onderbroken door een elegant manoeuvre langs de wering.


Al dit avontuur bracht mezelf en E. in een aparte stemming, één die alleen wij tweeën lijken te kunnen bereiken met z'n tweetjes. Dezelfde golflengte werd hierdoor omgezet in eenzelfde toonbalk. De in mijn gedachten vaker voorkomende idee dat ik plots in een soort van musical zou belanden in het midden van de openbare weg werd eindelijk, na al die jaren, omgezet in een melodieuze praktijk. Wij componeerden natuurlijk onze eigen melodieën en teksten, zoals het echte kleinkunstenaars betaamt. In een woord verrukkelijk!

'Ik zit u op de hielen, ik hang al in uw wielen. Uw achterste spatbord gaat eraan,... lalalala lalaaa'

Afsluiten deden we in de Blauwe Schuit, de ideale locatie voor een aantal hilarische oneliners, vooral met betrekking tot mannen en bierviltjes....