Ajuu

De broer is verjaard, een vriendin is verjaard. Maar t is niet den tijd om dat te vieren. Een examen is afgelegd, het volgende staat al trappelend op mij te wachten.
En de tijd is kort, toch gaat hij traag.

En relaxen gaat me goed af, de pauzes mogen langer dan ze mogen zijn.

Ik zeg wel duizend keer in "private taal" met een inwendig piepstemmetje tegen mezelf "foei" of "maak voort" maar luidop zeg ik het liefst "à l'aise". En ik maak een heuse sprong en bedenk wat ik ga of wil doen in de vakantie, zelfs de gróte... plannen, t is minstens de helft van de fun.

Actie

Ik ben totaal weg van dromen. Misschien kick ik er gewoon op dat het de enige plek is waar ik onbewust alle touwtjes in handen heb. Het liefst noem ik het een film in mijn hoofd die me de kans geeft naar de dingen te kijken, vanuit een andere camerastand dan de gewoonlijke ooghoogte.
x aantal nachten geleden zat ik midden in de actie, of ik objectief gezien tot het goede of het slechte badasskamp behoorde, geen idee. Allesinds had ik reeds twee doden op mijn palmares. Een derde zaten we op de hielen. Vanuit zijn kikvorsperspectief zag het er claustrofobisch, ademnoodverwekkend en bijgevolg niet rooskleurig uit. Wel donker, vanonder stukken afdekzeil die zich van geen kwaad bewust waren en rustig verderdobberden.
Zouden we hem te pakken krijgen nadat hij onderwaterballetgewijs al menig aantal kogels had ontweken? Of moesten we zijn schuilplaats lekschieten vooraleer we hem konden liquideren?
Het antwoord komt misschien wel opDuiken in een sequelactie-film... of -droom.

laat nu allen uw psycho-analytisch bijeengeraapte verklaringen opborrelen en braak ze uit onder 'reacties'.

Kortfilmfestival

Mijn tweede of derde thuis is deze week het STUK kunstencentrum alwaar het internationale kortfilmfestival deze week plaatsvindt. Zeer leuk en aan iedereen die er niet bij was een tip voor de volgende keer: wees erbij! We kozen voor het Vlaamse Fictieprogramma. Ik was -volledig bepakt met een positief vooroordeel- vooral volledig weg van Frank Focketyn die als pushende opgefokte papa van een klein(e) Michael (Schumacherke) nogal fel tekeer ging naast de cartpiste. Dat deed me sterk denken aan 'hoe het toch wel soms is in het echte leven' want ik merkte een zeer sterke gelijkenis met een fragment dat ik ooit zag in Man Bijt Hond.
Ook muzikaal ben ik wel aan mijn trekken gekomen door de leuke verschijning van het Leuvense Kid Fear op het Stukcafépodium en iets minder door de té Sioenachtige verschijning van Kawada.
Maar bon, ik klaag niet, ik lach en ben blij!

DAT HET

VEEL TE LANG geleden is. Dat P. Vdv. Schaam op jou zou roepen, moest hij het weten. Soms liggen dromen en ambities bij mij in de kast. Ik hoop dan dat ze daar niet wegrotten maar lekker beginnen gisten en zullen leiden tot een lekker dronkemansbrouwsel.
Gisteren was het zo een dag schitterend maar lang tegelijk: een record op café zitten a.h.w. gezeten werd er: in alma 1, in de Carlisse, in de -overschatte- Werf, .... na een korte break van les en eten en wachten tot het laat genoeg was om de avond in te duikelen en na té rokerige-, 'te veel oude mannen' cafés, te ... in den Apéro.
Dat cafépraat niet nietszeggend is maar diep én dieper dan de diepste zee kan gaan is ook duidelijk geworden. Ambities en op hol geslagen dromen kwamen uit de kast, vage plannen werden gesmeed. We maken een film! Zullen maken. We'll see what reality brings!

nog ne goeiendag!!

Gisteren en veel toeval later

Vandaag heeft iemand haar "meest mysterieuze sms ooit" ontvangen, het toeval wil dat die van mij kwam.
Het toeval wil namelijk dat ik een tv op mijn kot heb.
Het toeval wou een paar weken geleden dat ik mij emancipeerde door de oh zo "supermannelijke" taak van posten instellen op mij te nemen.
Niet alleen het toeval maar ikzelf -beinvloed door de mannelijke naam alleen al- wou de ROB instellen.

Ma seg, nu wou 't toeval toch wel niet dat ik naast het sturen van mysterieuze smsen ook goed blijk te zijn in het sturen van winnende smsen.

Of dat dan toeval is of niet dat ik uitgerekend met diegene naar de film kan, mag en wil, diegene die samen met mij heeft staan figureren in die film -laat ik in het midden.

1 mysterieuze en 1 winnende sms en 1 film later zullen we weten wat dat heeft opgeleverd, hopelijk toch minstens "a second of fame"!

Bezinning - Peer pressure

In 1 week tijd krijg ik plots twee url's naar mijn hoofd geslingerd van twee vriendinnen die het in hun hoofd hebben gehaald om lekker 2.0 te gaan leven.
Eén Flickr pagina, geen met semi-professionele digitale spiegelreflexcamerafoto's, wel leuke Marokkaanse pics.
De andere heeft een "Mijn Ruimte" gecreërd.
En daar begint de bezinning. Na de vraag, maak er ook een, dan worden we vriendjes. Zijn we natuurlijk al! Ik zou (potentieel) zo'n ruimte van het web in beslag kunnen nemen om naar vriendjes van vriendjes op zoek te gaan. Wie weet wat kom ik dan tegen. Weer een hoop aanleidingen tot platonische toestanden...
Voor eenmaal zou ik met een licht ironisch bijklankje tegen mezelf kunnen zeggen "blogger blijf bij je leest". In de hoop dat iemand dit leest dan, natuurlijk. :)

Moest er hier toch iemand passeren die denkt, pisblom wil ik wel als vriendinnetje, laat dan maar een vriendachtig commentje en een link naar je blog achter.

Duel

Wat als, er ooit harde woorden zijn gevallen, als protest tegen het geromantiseer én dan voornamelijk voortijds settel-gedrag en -gedachten. Er werden misschien wat vuile woorden aan vuilgemaakt, er werd lichtjes spreekwoordelijk gekotst. Het leek wel een anti-settel-pact. In stilzwijgen gezworen. Wat als, er vanalles begint te broeien en een rooskleurige toekomst in het vizier komt, dichter en dichter en dichter. Niks concreets, slechts een bende dagdromen die een overal plegen op gedachten. Wat als? Dan gebeurt er iets. Een innerlijk duel tussen niet gebeurende en onuitgesproken dingen. In de Clinch, denken aan een mooi authentiek gerestaureerd huis dat opgedoemd is in de dromen versus de kots die neergestort is.

Misschien mag elke verscholen romanticus zichzelf niet blijven negeren en moet hij massaal op straat komen en protesteren voor de romantiek. Dan wandel ik eens tussen die actievoerders en vorm ik een correcter beeld, niet beperkt tot de settelgeprikkelden, misschien word ik wel bekeerd!