t kan nooit kwaad een beetje reclame te maken

althans,
voor een ander.

Als er een ding is waar ik de kriebels van krijg is het een vooruitblik op een uitverkoop van mezelf, op pakweg de (ver) in het vooruitzicht liggende arbeidsmarkt, of pakweg de blogosfeer...

T' is niet voor mij, t' is voor een ander. Zoals de man van Melle het altijd zei. En gelijk heeft die onbaatzuchtige man.

Reclame ga ik nu dus maken voor een jong meisje, dat ik van haar noch pluim ken, op haar stem na. En da's een klok. Lekker diep, lekker bluesy en jong en fris. Haar myspace-muzikale-borrels heb ik al x aantal keer met plezier achterover geslagen. Ik was dan ook de eerste om haar stem te herkennen deze middag in het stadspark.
Ik zag haar nauwelijks, maar horen kon niet anders, wow. Nog nooit heb ik iemand zo onbeschaamd -mooi- uit volle borst horen zingen in een zonnig haast 'overvol' stadspark. Meteen spreidde ik mijn myspace-kennis van kleine groepjes tentoon door tegen mijn vriendinnen uit te roepen: "DAT IS SELAH SUE". Nu nog een snelle LINK en het luisteren is aan u.
Check zeker ook haar agenda: ga zo bijvoorbeeld op 1 april naar het Stuk, het zal geen slechte grap zijn.

Dromen en smurfen raken weleens verloren.

Soms raakt er al eens iets zoek. Zeker wel tussen mijn rommelige orde. Toch moet alles in principe, in theorie, in geval van hard zoekwerk toch terug gevonden kunnen worden, want ik ben een 'bijhouder'. Soms echter komt er een andere opruimende persoon roet in de rommel strooien door deze weg te werken/werpen/gooien. Nu ben ik dus een hoop(je) dromen kwijt. Geen dagdromen, geen toekomstdromen die belletjes doen rinkelen, wel nachtelijk of post-nachtelijke neergepende dromen samengehouden door een van de twee vermister eenvoudige blauwe schoendozen.
Blauwe dingen worden weleens vaker de vuilhoop opgeworpen viel mij ter oren. In een naarstige opruimbui werd er door E. zomaar even besloten aan een houten houthakkerssmurf van naar schatting 20 centimeter (?) een ticket richting vuilnisbak te geven.
Schande riep ik. Zoiets doe je niet in het verjaardagsjaar van les Schtroumps of de Smurfen.
Dat zijn blauwe rakkertjes, die smurf klinkt in mijn oren als een verzamelobject, als een blijver, een souvenir aan jeugdige onsterfelijkheid.
Dan kan ik niet anders dan me de bedenking maken 'waarom houd ik dan nog langer die lelijke trol bij?'

Een open mic later

T is een van mijn niet-vastgeroeste gewoontes, minstens sinds jaar en dag of maand, om naar de maandelijkse open mic avond te gaan in het depot. Gisteren leek het om een of andere reden minder opgewekt dan normaal, minder volk (verwijt aan de lesvrije w**k), slechtere organisatie: onvindbare 'artiesten', aankondigingen met twijfel over de meest eenvoudige artiestennamen à la 'Thomas'.
Inhoudelijk weet ik wel dat ik mijn eisen niet te hoog moet stellen, maar dat doe ik stiekem telkens toch een beetje met het nodige gekir en de meest uitgesproken 'kritische smoelen' tot gevolg. Desalniettemin toch maar respect voor de mensen die het een kans geven hun dromen na te jagen en hun muzikaal talent inmiddels duidelijk verder ontplooid hebben dan pakweg het mijne. Drie jonge gasten vielen uiteindelijk nog binnen de smaak, één daarvan was een welbepaalde Maarten wiens stem ik al dan niet terecht associeerde met Caleb Followill van de geweldig leuke The Kings of Leon. Het minpunt daaraan was dan weer dat Maarten beter zou zijn overgekomen met een vette drummer achter zich en een bassist...


Voor de mensen die nog geen plannen hebben: op zondag 17/02 tussen (ik denk) 14-18 uur is er alweer een open mic, ditmaal 'the best of' van het afgelopen jaar. Benieuwd wie de uitverkorenen zijn!

Muziek met een zweempje nostalgia

Eerst stond hier slechts een videolink. Nu volgt de bijhorende tekst.
Vandaag post ik met veel plezier voor het eerst een youtubefilmpje. Het is nooit te laat om te leren en het blijkt zelfs doodsimpel, waardoor deze poging natuurlijk beter eeuwen geleden gewaagd was.
Haast willekeurig instinctief en dus misschien ook primitief grijp ik hiervoor terug naar Arcade Fire. OMDAT er nog velen zijn die hen niet kennen, ze afgelopen Pukkelpop een pukkel of tien beter maakten, omdat de clip lekker herfstig is en het haast weer tijd wordt om nostalgisch terug te blikken op de afgelopen herst die er niet herfstig uitzag -evenals de niet winters aandoende winter.
Een andere nostalgische terugblik (die volledig los staat van 'No Cars Go') wierp ik toevallig op een brievendoos die vooral scoutskampbrieven bevat gedateerd ergens in het jaar nul nul.

Opsmuk

Het is hier te kaal. Ik excuseer mij hiervoor bij de willekeurige passanten en de harde kern. Kaal is iets dat niet in mijn woordenboek staat, ik heb immers een immense haardos.
Hopelijk heeft de big bro even tijd in de (laatste) lesvrije week (ooit) om een tot in de puntjes lay-out voor deze blog te maken.

Verder van hieruit 'all the best you can wish for' aan de mensen die ik heel binnenkort weer even moet missen omdat ze zichzelf eens willen voelen leven in New York, Finland of bovenop een besneeuwde berg.

Ik heb nog een exaampje te gaan over stoere mannen tegenover stoere mannen, kortom de mannen die me na aan het hart liggen. Het enige waar ik nog voor moet zorgen is dat ik ze kan uitdossen in een beetje theoretische kennis die van toepassing kan zijn op deze binken die doorgaan als mijn favoriete culturele object van het afgelopen semester.

Ajuu

De broer is verjaard, een vriendin is verjaard. Maar t is niet den tijd om dat te vieren. Een examen is afgelegd, het volgende staat al trappelend op mij te wachten.
En de tijd is kort, toch gaat hij traag.

En relaxen gaat me goed af, de pauzes mogen langer dan ze mogen zijn.

Ik zeg wel duizend keer in "private taal" met een inwendig piepstemmetje tegen mezelf "foei" of "maak voort" maar luidop zeg ik het liefst "à l'aise". En ik maak een heuse sprong en bedenk wat ik ga of wil doen in de vakantie, zelfs de gróte... plannen, t is minstens de helft van de fun.

Actie

Ik ben totaal weg van dromen. Misschien kick ik er gewoon op dat het de enige plek is waar ik onbewust alle touwtjes in handen heb. Het liefst noem ik het een film in mijn hoofd die me de kans geeft naar de dingen te kijken, vanuit een andere camerastand dan de gewoonlijke ooghoogte.
x aantal nachten geleden zat ik midden in de actie, of ik objectief gezien tot het goede of het slechte badasskamp behoorde, geen idee. Allesinds had ik reeds twee doden op mijn palmares. Een derde zaten we op de hielen. Vanuit zijn kikvorsperspectief zag het er claustrofobisch, ademnoodverwekkend en bijgevolg niet rooskleurig uit. Wel donker, vanonder stukken afdekzeil die zich van geen kwaad bewust waren en rustig verderdobberden.
Zouden we hem te pakken krijgen nadat hij onderwaterballetgewijs al menig aantal kogels had ontweken? Of moesten we zijn schuilplaats lekschieten vooraleer we hem konden liquideren?
Het antwoord komt misschien wel opDuiken in een sequelactie-film... of -droom.

laat nu allen uw psycho-analytisch bijeengeraapte verklaringen opborrelen en braak ze uit onder 'reacties'.