Is het bizar dat de beiaardier Zie ginds komt de stoomboot speelt?

Of hoe er uit muggen olifanten kunnen kruipen

Mijn extravertie brengt me weeral nergens anders dan in een dwaze discussie. Gewoon omdat ik iets zeg dat vervolgens anders en harder geïnterpreteerd wordt dan dat het bedoeld is. Leer ik dan nooit uit mijn fouten. (zie infra post). Zo ja ben ik dan gedoemd om zonder enige slechte intentie toch wel het vaakst tegen de muren te blijven botsen. Het is immers toch slechts de dommerik die zich twee keer aan een soortgelijke steen kan stoten en als extravertie leidt tot stenen of stenen muren, zit dan niet elke blogger met dit probleem??

Denken over denken en doen in een sausje van gendergerelateerdheid.

Meer schrijven, denk ik. Waarom? Omdat het moet? En zo ja, is dat dan goed.
Een ervaring van 'moeten' is echter zelden eigen-gemaakt door mezelf.
'Mogen' daarentegen staat wel in mijn woordenboek, in mijn doe-boek, in mijn dag-boek en mijn memoires.
Van mezelf mag ik wel wat, van anderen eigenlijk ook. Zo vrij als een vogel, denk ik dan even. Ben ik dat, is iemand dat nota bene?
Welke vrijheden zijn gepermitteerd, want normen en waarden zijn blijvend aanwezig. En ergens ook gelukkig maar. Iedereen als een zootje ongeregeld, dat zou niet goed komen.
Sociaal limiterende muren dan maar, om af en toe pal tegen te lopen.
Sociale limiet, kan ik daaronder bijv. ook feiten rekenen zoals 'op de man af' op de man af gaan. Is dat niet acceptabel gegeven het feit dat ik een vrouw ben?
Zal ik in het vervolg dan maar de strategie van 'op de vrouw af' gebruiken, discretie aanwenden, geen vuilbekkerij meer toestaan door in schunnige moppen niet langer een kat een kat te noemen door 'beffen' te zeggen met te weinig gêne.
Zal ik niet meer zeggen wat ik denk of WIE ik wil.
en als ik die dingen dan niet meer zeg, zal ik ze dan niet des te harder denken. Of zal ik ze juist minder denken omdat het denken versterkt wordt door de publieke veruitwendiging van spreken. Zwijgen en niet-denken lijkt me dus ook geen optie.
Ik zal blijven praten en spreken. Misschien soms wat doordachter in het vervolg.

Ik weet niet hoe te beginnen, want ik schud de blogsels rechtstreeks als een aap uit mijn mouw.
Dat ik vandaag en gisteren al veel heb nagedacht en over die gedachte gedachten heb gepraat staat vast. Dat denken is van geen enkel wetenschappelijk niveau. Pure menselijke bezinksels en geen wiskunde.
Nu in concreto.
Er zijn twee zorgen, die ik vanzelfsprekend relativeer.

Ten eerste betreft het de al dan niet professionele toer die ik zou kunnen opgaan. Vandaag had ik een gastcollege van (o.a.) Guy Tegenbos (De Standaard) en wat hij daar aansneed als 'tip' om journalist te worden is om "niet te beginnen met journalist worden", maar eerst ergens anders aan de te slag te gaan. Nu zit ik natuurlijk met een aantal vragen. Wil ik wel journalist worden, of is dat slechts een onopgegeven jeugddroom die niet (langer) strookt met mijn werkelijke toekomstwensen. Wil ik wel al beginnen met werken? Zo ja, dan ben ik vrezend dat ik te weinig bagage heb -zoals elke andere student natuurlijk, want ik geloof er in dat het echte leren pas nadien begint en unief slechts een puber-sit is voor onwetende (al dan niet) intellectuele jongelingen. Wat als het niet werken wordt, want heb ik niet al jaren verkondigd dat het niet-werken zal worden, maar studeren of iets dergelijks. Kan ik initiatiefnemend genoeg zijn om naar het buitenland te trekken, en zo ja wordt het dan Noord, Oost, Zuid, West en voert men werkelijk Nooit Oorlog Zonder Wapens?? Wat zal het mogen worden en hoe gemotiveerd zal ik zijn.

Tweede quarterlifecrisisthema: de amoureuze toekomst.
Hoe zit dat met alle mannen in mijn leven. De nieuwelingen die hun best doen, leuk zijn, concurreren, maar zeker(?) wel iets missen om mij (ooit) over de streep te trekken.
De blijvers die gewoon blijven, die gewoon vriendschappelijk blijven en gelukkig(?) maar, want wat als ze die streep van vriendschap zouden willen doorstrepen om (me) er over heen te trekken.
De bijna-onbekenden, die ik ken van een kort onzinnig gesprek en die ik vanavond beter zal leren kennen op een kennismakings-etentje of een double-date-après-een-first-sight.
En dan zijn er natuurlijk nog de onbekenden.
Of de onbekenden die ik ken van zien.
En stopt het daar, want de hele helft van de wereld (gesteld dat die halvelings uit mannen bestaat) kan ik toch zeker niet tot de mannen van mijn leven rekenen. Overschatten, daar doe ik niet aan mee.

Ooit moet ik er komen. Op de arbeids-markt, op de relatie-markt.
Een universitaire opleiding werd voorspeld tamelijk zeker naar beide markten te leiden.
Ik merk er echter nog niets van in het heden, maar wat brengt morgen.
Watch your back, Ik kom eraan!! Al weet ik nog niet in welke richting ik zal gaan.

geile geit gebleir

Dat ik net nog in de douche zat te bleiren om een kleine lompe verwonding die ik mezelf voordien had aangedaan in dat andere sanitaire kamertje doet er niet meer toe. Ander vrouwelijk gebleir is immers net in mijn handen geschoven. Dat ik niet te vertrouwen ben, kan ik slechts nu bewijzen, door het poëtisch gemekker rechtstreeks openbaar te maken voor al wie het wil weten. Ik zit met en geile kennis. En die schrijft nogal eens gekke dingen. Suggestief of expliciet, dat is de vraag. En wat geniet u voorkeur?

Kon ze op momenten als deze maar ‘stop’ roepen,

Halt aan al die hormonen die razen door haar verlangende lijf.

Ze joelen “nog” en “meer van dat”.

Ze maken haar gek, doen haar krijsen “Ja!” “Nee!” “Nee!” “Ja!”

En voor ze het weet, zonder wikken of wegen is ze gezwicht.

Gevangen op dat ene moment van spanning.

Ze wil weg, ze denkt “Ik ga weg.”

Maar ze blijft genageld aan de grond.

Ze kust en streelt, ze hijgt.

Haar keel is schor. Geen woord ontsnapt.

Onverstaanbaar gemompel.

Ze prevelt.

Dat het gedaan moet zijn, nu, voor altijd.

Ze zucht en lacht.

Ze denkt “morgen is het gedaan”.

Ze nadert dat ander van verlangen razende lijf.

Ze sust en kust.

Ze kust.
Aan mijn uitgedaag van 'stop being cool, just be zwoel' zal het niet gelegen hebben.

Mijn vaak geciteerd theorietje van de tranen die sneller opgewekt worden na verloop van tijd, door de stijging van het opgespaarde water tot aan de ooguitgangskanaaltjes... Ik denk dat ik een lading blogmateriaal moet lossen. Geen te lang -als lijken in de kast- weggemoffelde verhaaltjes. Gewoon nood aan een algemene ontlading die geladen is met melancholieke emoties die vers van de pers rollen.
Aan de oorzaak kan maar slechts niets anders liggen dan een slechte timing en toeval. Hoe een enkele uitspraak een volgend feitje dat ter ore komt hard kan doen klinken. Waardoor er vragen rijzen die zich nooit zouden stellen indien dat ene eerste zinnetje niet in het rijtje had gestaan van de zinnetjes die de oorgang passeren.
In concreto gaat het zo -hoewel ik er niet te diep op wil ingaan, maar ik kan niemand anders kwetsen en mezelf stel ik ook wel veilig-.

Persoon A hoort via persoon B die het hoorde van persoon C, die het had uit goede bron D dat er een boontje was voor A.
A. lichtjes was geflatteerd, maar moest het zinnetje nog wat laten bezinken in het breinige bezinksel dat zelfs overblijft na het ontladen via ooguitgangskanaaltjes. Zodus, ondanks die hersenspinselverkeersdrukte, toch een eerste lichte bezinking, hoewel geen om potten mee te breken. Geen actie, geen timing, wel een lichte aanvaarding. Zin twee echter blijkt een ontkrachting van de lading die 'een boon hebben voor iemand' in zich draagt. Er treedt een plotselinge wending op, eentje niet te vereenzelvigen met boodschap 1, die oorgang A reeds gepasseerd heeft.
Gevolg: een botsing tussen 1 & 2 in A. Het in vraag stellen van 1. Was het misschien een farse grap. Hoe zit dat met alle voorgaande slechte-timing-grappen die al gepasseerd zijn, waren ze te verhelpen, te ontlopen.

Hoe je botst met wendingen (in het leven) van mensen waar je misschien toch liever letterlijk 'figuurlijk' -zijnde lijflijk- tegen zou willen botsen. Dat de waslijst van onzekerheden en boontjesdragende waarheden stilaan zeer cumulatief blijkt te zijn.

Hoe ik mezelf veilig houd in dit spel van waslijsten, bonenstaken, personen, zinnetjes, timingfarses,... AFWACHTEN. Stoppen met dit soort gedenk. Nog een spellingscheckje en het is er UIT, zonder uitgang via de ooguitgangskanalen.

Luisterpaal

Ik zit aan de luisterpaal geklampt. Gisteren al, maar vandaag even opnieuw. En Bloc Party's Intimacy zit er nu ook in, dat lijkt dus zeker even het checken waard. Strakke hoes.

LINK: INTIMACY