ik blaas vandaag elk detail op.
ik belaag het met venijn.
totdat het besef komt.
ik ben vandaag het venijn.
het detail is slechts een detail.
een zeepbel die uiteenspat,
wat wil ik dan, onder zoveel druk
gaat elk detail stuk

al dat gemopper
het maakt me haast tot een
SMURF

lady in yellow + edit extra schetsje

Ik kon eigenlijk niet kiezen.
En drie afbeeldingen deftig
uploaden zonder dat ze kriskras
verspreid stonden leek me niet te lukken.
Inspiratie vond ik via Madeleine
Peyroux haar MYSPACE,
tevens achtergrondtrack tijdens
deze tekenuitspatting.
Zeker eens beluisteren
als je wel eens van
een jazzy deuntje houdt.

lady in yellow

ach verdomde zondagen
van onnuttigheid
en hoogtepunten die nu reeds verteren in de maag.
word je daar niet zo verdomd, verdomd verveeld van.
ondanks, die goede film, de met liefde gerolde kroketten, het glas wijn, het warme bad waarin je eens per week lekker kunt losweken, de meest frisse, gladde kop.
En toch zo fris wordt mijn kop niet echt. Dat glaasje wijn, die zondagse blues en het gebrek aan goede televisie op dit eigenste moment. Straks nog eens testen wat ik van het Dekeyser epos denk, de cinematografie kon me allesinds reeds in een voortijdse roes van bekoring brengen, doch belangrijker is waarheen dat verhaal zich vandaag zal brengen.
En veel meer zal vandaag niet brengen, dus laat ik daar maar vrede mee nemen.
Want de vrede zij met u, zo zei men dat wel eens in de zondagsmis.
mis. neen. correct.
Damn: de flauwste uitspraken rollen er wel gemakkelijk uit deze week, benieuwd hoe dat fenomeen evolueert.

Is het bizar dat de beiaardier Zie ginds komt de stoomboot speelt?

Of hoe er uit muggen olifanten kunnen kruipen

Mijn extravertie brengt me weeral nergens anders dan in een dwaze discussie. Gewoon omdat ik iets zeg dat vervolgens anders en harder geïnterpreteerd wordt dan dat het bedoeld is. Leer ik dan nooit uit mijn fouten. (zie infra post). Zo ja ben ik dan gedoemd om zonder enige slechte intentie toch wel het vaakst tegen de muren te blijven botsen. Het is immers toch slechts de dommerik die zich twee keer aan een soortgelijke steen kan stoten en als extravertie leidt tot stenen of stenen muren, zit dan niet elke blogger met dit probleem??

Denken over denken en doen in een sausje van gendergerelateerdheid.

Meer schrijven, denk ik. Waarom? Omdat het moet? En zo ja, is dat dan goed.
Een ervaring van 'moeten' is echter zelden eigen-gemaakt door mezelf.
'Mogen' daarentegen staat wel in mijn woordenboek, in mijn doe-boek, in mijn dag-boek en mijn memoires.
Van mezelf mag ik wel wat, van anderen eigenlijk ook. Zo vrij als een vogel, denk ik dan even. Ben ik dat, is iemand dat nota bene?
Welke vrijheden zijn gepermitteerd, want normen en waarden zijn blijvend aanwezig. En ergens ook gelukkig maar. Iedereen als een zootje ongeregeld, dat zou niet goed komen.
Sociaal limiterende muren dan maar, om af en toe pal tegen te lopen.
Sociale limiet, kan ik daaronder bijv. ook feiten rekenen zoals 'op de man af' op de man af gaan. Is dat niet acceptabel gegeven het feit dat ik een vrouw ben?
Zal ik in het vervolg dan maar de strategie van 'op de vrouw af' gebruiken, discretie aanwenden, geen vuilbekkerij meer toestaan door in schunnige moppen niet langer een kat een kat te noemen door 'beffen' te zeggen met te weinig gêne.
Zal ik niet meer zeggen wat ik denk of WIE ik wil.
en als ik die dingen dan niet meer zeg, zal ik ze dan niet des te harder denken. Of zal ik ze juist minder denken omdat het denken versterkt wordt door de publieke veruitwendiging van spreken. Zwijgen en niet-denken lijkt me dus ook geen optie.
Ik zal blijven praten en spreken. Misschien soms wat doordachter in het vervolg.