Ik vind dit wel een happy nummer: een mooie stem, het nodige professionele gehijg, mooi clipje.
Veel heb ik er niet over te zeggen, behalve dat ik het nog niet gezien had tot vandaag en u dus misschien ook nog niet. Voila, op een pisblomblaadje presenteer ik: Jasper Erkens - Waiting like a dog

Geef mij een zeer nachtelijk tijdstip, een mp3speler met een paar grijsgedraaide Elliot Smith-nummers en ik toon u mijn trucje van twee willekeurige tranen, een traagrollende uit mijn linkeroog, gevolgd door een snelvallende uit mijn rechteroog.
Het zal mijn overdosis chloor en rook wel geweest zijn denk ik. Een living on the edge mix.

Nummertjes

Oh muziek en nummertjes, je kan ze gebruiken om ze te beluisteren, om ze te beluisteren en ze te blijven beluisteren, herhaling, herhaling en herhaling. Die songs met hun zogezegd vermeende diepere betekenis of wat je er ook maar aan wil vastkleven op een zwak moment. En nadien maar denken, oh ja, wat was weeral dat intense gevoel dat ik bij dit nummer had bedacht en wie speelde er mee in die scène die ik voor deze soundtrack had uitgeschreven? Die gevoelens en ideëen kunnen vervagen, maar duizendmaal grijsgedraaid later, rest er nog steeds de muziek. Ze blijkt nog steeds geweldig of te zwaar overschat. Hieronder graag een aantal van mijn tijdelijk 'diepzinnige', overdadig emotietoegedichte liederen...

* mijn laatste nieuwe haast kapotgedraaide emotietrack met 4 en n halve minuut om afhakers die alleen uit zijn op zeemzoete teksten te laten afhaken. (laatste comment op youtube: I hate the intro)


* eentje uit de oudere doos, opgedragen aan alle Jimmy's die ik niet ken


* dan maar eens een vrouwenstem, dat maakt het identificatieproces van 'in dezelfde vermeende shit te zitten' toch zoveel makkelijker. En ik weet niet waarom, maar ik droomde zeer recentelijk dat ik mijn haar in dát kapsel moest weten te wringen. geen inbedding mogelijk, dan maar een LINK.

Voor iedereen die een kleine nood heeft aan een degelijk romantisch escapisme, muzikaal dik ok, want er niet in geslaagd the Beatles te vern**ken. Rotsvaste zekerheid dat ik hem gauw voor een derde keer wil bekijken. (Als ik een gewillige metgezel vind.)

lady in yellow + edit extra schetsje

Ik kon eigenlijk niet kiezen.
En drie afbeeldingen deftig
uploaden zonder dat ze kriskras
verspreid stonden leek me niet te lukken.
Inspiratie vond ik via Madeleine
Peyroux haar MYSPACE,
tevens achtergrondtrack tijdens
deze tekenuitspatting.
Zeker eens beluisteren
als je wel eens van
een jazzy deuntje houdt.

Lykke LI op het eerste gehoor

Toffe madam, veel van Robyn (die andere Scandinavische madam) en Feist. Hieruit concludeer ik op het eerste gehoor dat het wel leuk, lichtig, poppy, bubblegum, fun, happy is. Waardoor ik al meteen een aantal kandidaten zou kennen om haar te leren kennen. Meisjes. Dat wel.
Deze conclusie zou dezelfde blijven na een grondigere luisterbeurt. De bijkomende kraak-commentaar laat ik dus maar voor wat hij is. Tenslotte is happy worden soms belangrijker in het leven dan de kritische musicbith uithangen. Bij deze gaat hij op mijn retromp3!

Ober!? Voor mij een Conor

Dit is hij dan. Mijn held, niet van het moment. Niet mijn held omwille van zijn minder dan middelmatige looks. Niet omdat hij 'de hype van het moment' zou zijn, 'hip bij mij en al mijn vrienden' zoals mijn broer het net lichtjes spottend en grappend zei. Conor Oberst is in het wereldje van de indiefolkrock (genres!) immers wellicht al lang gekend. Hij heeft een uitzonderlijk eigen stemgeluid dat ik luidkeels zou willen bejubelen. Daarbij het juiste gitaartje, drumroffeltje en ik ben stevig ingepakt, met strik en al. Als je hem zou moeten kennen, dan waarschijnlijk via zijn (grijsgedraaide, doch nog steeds niet mee te zingen) album I'm Wide Awake, It's Morning (2005). Zo even (5/08) bracht hij nog eens een album onder eigen naam uit. Nu moest je hem nog niet kennen, dan ben ik blij dat ik dit allemaal eens bondig gezegd heb, om u te onderwijzen in de goede muzieksmaak (?), om er een luisterbeurtje voor hem bij te winnen op myspace, nu hij toch plots zo hip is. Deze week, kort artikel in Focus Knack. Volgende week, woensdag 3 september live aan het werk in de botanique.

Feestweek

Ik riep deze komende week vorige week al lekker voorbarig uit als:
DE FEESTWEEK

Hoeveel feesten daar werkelijk van gaat komen is nog de vraag, maar de intenties zijn reeds aan het borrelen dus er zal minstens een minimum aan optredens en fuifjes zijn. Daarbij komt dan nog eens de befaamde KIESWEEk, de officieel studentikozerste versie van de algemenere en begerenswaardige feestweek. Er borrelt ook nog het plan dat ik eens dringend moet koken en eens dringend gasten moet zoeken om voor te kunnen koken en de vraag wanneer ik dat dan wel ga doen. (ik weet haast zeker dat kandidaten zich hier en nu gaan melden!)

Ik roep de post-feestweek ook al uit tot depressieweek. In mijn depressiefste depressieweek zal ik geen les hebben (raar maar waar stemt dat mij droef, zo'n week niet kunnen zoeken en/of turen naar hotties in de aula), bijgevolg mijn verjaardag op mn eentje vieren, in de spiraal die downwaards gaat terecht komen, dat compenseren door gulzige uitspattingen, te weinig muziek horen, niet meer bewegen, het schoolvoorbeeld van de couch potato worden: zittend, hangend, liggend, met als enige gezelschap een zak chips (chips klinkt op dit moment al triest), ... ik zal zo ver gaan dat het haast zal lijken of er toch nog gezelschap naast mij in de zetel wil hangen, maar dat zal slechts de vetrol zijn die zich heeft verplaatst tot op de passagiersplaats van mijn zetel.

Zeven magere jaren, zeven vette, of hoe zat dat weer. Dan zal de zonneschijn tot mij wederkeren, want EVERY CLOUD HAS A SILVER LINING,

BUT NOW I'M GOLD - Rilo Kiley,



met die mooie terechte woorden sluit ik af. IK ben GOUD.

SOUND

Ik heb een nieuw lievelingsprogramma. Neen het is niet het knotsgekke(?) programma 'Het programma van Wim Helsen', want daarover durf ik nog geen echte uitspraak te doen. Het is te vroeg om Wim al te beoordelen op een schaal van "lievelingsprogramma" want dan zou zijn show namelijk echt wel zeer goed moeten zijn. En misschien vind ik het wel tamelijk goed. Maar hoe dan ook, het wordt niet mijn lievelingsprogramma.

Waar het dan wel om draait, zonder verder rond de pisblompot te draaien: SOUND
Da's een programma dat ik twee keer met volle goesting heb uitgekeken. En da's niet moeilijk want het duurt maar een goed, goedgevuld, half uur. Sound zit vol muziek, zoals de correct gekozen programmanaam verraadt. Spontaan denk ik dat het weer eens gaat om iets dat alleen de BBC geslaagd kan fabriceren door zomaar even gauw de hipste britpop-indie namen bij elkaar te schrapen en samen te proppen.
Panic at the disco, die ik al altijd had afgedaan als zo'n 'mediocre emo band als 't maar kan zijn' brachten een verrassende, doch niet zo originele (check Amy Winehouse & Selah Sue) Valery cover in de rubriek "cover van de week". The Wombats waren niet zo zeer met een ander repertoire, dan wel in een andere straatmuzikant-setting te zien, het swingde in berlijn of keulen of.. waar ze 12 euro verdienden die in de gitaarkoffer van de volgende bende muziekmakende straatmuzikanten werden gestort .

De afsluiter die verraadt wat er klaar ligt voor volgende week, kan dan weer zorgen voor het passende gewatertand. Check dat maar op www.bbc.co.uk/sound/ week 22 (hoe triest en typisch dat ik er in geslaagd ben 20 afleveringen te missen! MAAR er zijn online filmpjes) bevat een portie: the Feeling, Hadouken!, Pigeon Detectives e.a.

Hadouken!

Zaterdag, 14 uur, BBC2