Voor iedereen die een kleine nood heeft aan een degelijk romantisch escapisme, muzikaal dik ok, want er niet in geslaagd the Beatles te vern**ken. Rotsvaste zekerheid dat ik hem gauw voor een derde keer wil bekijken. (Als ik een gewillige metgezel vind.)

Alles functioneert niet meer zo goed.

Is het gevaarlijk als je hart af en toe eens de tak na de tik vergeet te luiden?
Gaat het om iets waarbij het hart echt even stilstaat, of is het slechts dat gevoel. Hoe kan het dat die geschrapte slag plots zo leuk lijkt, terwijl je eigenlijk zou moeten denken 'shit mijn tikker staat stil', paniek, ik ben niet zo gezond als ik er uit zie.
Beide aspecten van zo'n minieme, al dan niet fictieve, hartstilstand spelen door mijn hoofd. En dat allemaal doordat ik iemand zag staan, wachtend op een broodje. Zelf stond ik niet te wachten op een broodje. Zelf stond ik ook niet te wachten op de broodjeswachter. De broodjeswachter bleek immers een lookalike van het origineel. Dé hamvraag zou dan kunnen worden welk type hartstilstand krijg ik als de originele kopie van de broodjeswachter plots opduikt?
Het antwoord moet ik schuldig blijven.
Het probleem van de lookalike heb ik gelokaliseerd, niet alleen in de broodjeszaak, het lookalikeprobleem is te lokaliseren in die twee blauwe vijvers van mij. Het lijkt wel of ze dieper worden en mijn vertezicht doen verdrinken in hun troebele water. Ja, ik heb de gelegenheidsbril, maar ik houd hem voor weinig gelegenheden. Op straat blijft hij van mijn gezicht, en de straat blijft daardoor gedeeltelijk van mijn ogen. En de jongens en meisjes 'in t straat' lijken daardoor allemaal op mijn kennissen en vrienden. Vaak teleurstellend, geen praatjes kunnen slaan, waar je praatjes had willen slaan. Vaak raar, blikken uitwisselen van 'ik ken u', naar mensen die me niet kennen en die ik zelf evenmin ken.
Hoeveel mensen zouden dit wel niet voorhebben, vraag ik me dan af.

Zal ik vanavond eens níet met een hele bende jongens op café gaan. Neen. Ik zal wel thuis blijven. Van daten, zoals iemand onterecht suggereerde, komt toch niets in huis. Het is immers een héle groep jongens. Die zijn in hun definitie dus niet datebaar.
Ben ik dus even blij dat ik nog eens een goed, vlot, grappig boek heb ontvreemd in de bib. Ik ben er rotsvast van overtuigd dat ik het als eerste ter hand neem, dat ruik ik gewoon aan die pagina's. Die humoristische melancholieke depressie die uitgaat van de personages die elkaar toespreken met geschreven woorden, ik houd er wel al van. Ik blijf er voor thuis en als het niet dat excuus wordt dan heb ik nog een hoopje dvd's liggen. Of wat studie/papermateriaal, wat als dat me kan weghouden van een héle bende jóngens.

Ik wil ik wil, wat zowat elke vrouw wil

Plots word ik overmand door een licht verlangen naar een aantal materiële zaken. Dat ik het op dit eigenste moment niet heb over de dslr-camera die aan de top of mijn wishlist staat, kan mezelf verbazen. Ik wil bombastischere zaken, die dat materiële overstijgen en waar een connotatie van zeemzoetige romantiek aan vastkleeft als een brei die plakt als een kauwgom onder je schoen.

Een serenade op gitaar, maar wel eentje waar ik niet van ga kotsen.
Bloemen, oh zeg het met bloemen. Welriekende, geen rozen. Over de romantische top is over de top.

Chocolade, al zeg ik dat maar om een cliché te bevestigen.

Amerikaanse seriedvd's met mooie en oh zo fakelijkende personages in glamoureuze en heerlijke galajurken.

Desnoods obsceen sexy lingerie. En een citytrip naar NYC.


Moest iemand zich geroepen voelen. Laat me dan zeker dringend een boodschap van romantische aard achter. Ontkennen dat je af en toe iets te kort komt in je leven is geen must denk ik dan. Eenzaamheid veruitwendigd in een licht dramatisch kleedje kan bij deze.

Relevantie aan de kant.
Ik zal je eens vertellen dat ik deze nacht droomde dat ik in een enge actiefilm rondliep. Ja lopen en liefst zo hard mogelijk, want voor mijn leven. Er waren maar liefst drie giant godzilla's op jacht. In deze vreemde stad waar ik met mijn boezemvriendinnen L&S aan het rondreizen was. Mij leek het wel het veiligst om in een gigantische, sterke kerk te vluchten. Maar de weg naar de kelder vonden we niet en ik werd wakker toen ik niet meer verderkon in een smalle, lage gang die uitliep op een restant van een haardvuurtje in plaats van op een toegang tot ondergrondse veilige havens. Het was echt écht, angstwekkend, angstzweet. Zo'n monsters had ik immers nog nooit gezien (godzilla-dvdtje heb ik niet in huis), groter dan de hoogste torens en die gigantische poten vernielden alles met elke stap.
Altijd word ik wakker midden in die actie. Ondanks de geen-zin in een unhappy ending bleef ik toch nog in mijn bed liggen, niet wetend of er een sequel zou komen of niet. Maar mijn ogen bleven open. De dag vorderde en intussen heb ik al geprint en waar ik nog wel zin in zou hebben, om de dag af te sluiten... is... een blijvend geheim. Het zal toch niet gebeuren, slechts romantische dagdromen om de enge nachtdromen te compenseren.

Een ideaal romantisch achtergrondtrackje: www.myspace.com/meiko en die lyrics als: I know better not to be friends with boys with girlfriends Oh(Oh oh oh oh) ach laat me niet lachen

ik blaas vandaag elk detail op.
ik belaag het met venijn.
totdat het besef komt.
ik ben vandaag het venijn.
het detail is slechts een detail.
een zeepbel die uiteenspat,
wat wil ik dan, onder zoveel druk
gaat elk detail stuk

al dat gemopper
het maakt me haast tot een
SMURF

lady in yellow + edit extra schetsje

Ik kon eigenlijk niet kiezen.
En drie afbeeldingen deftig
uploaden zonder dat ze kriskras
verspreid stonden leek me niet te lukken.
Inspiratie vond ik via Madeleine
Peyroux haar MYSPACE,
tevens achtergrondtrack tijdens
deze tekenuitspatting.
Zeker eens beluisteren
als je wel eens van
een jazzy deuntje houdt.