Ober!? Voor mij een Conor

Dit is hij dan. Mijn held, niet van het moment. Niet mijn held omwille van zijn minder dan middelmatige looks. Niet omdat hij 'de hype van het moment' zou zijn, 'hip bij mij en al mijn vrienden' zoals mijn broer het net lichtjes spottend en grappend zei. Conor Oberst is in het wereldje van de indiefolkrock (genres!) immers wellicht al lang gekend. Hij heeft een uitzonderlijk eigen stemgeluid dat ik luidkeels zou willen bejubelen. Daarbij het juiste gitaartje, drumroffeltje en ik ben stevig ingepakt, met strik en al. Als je hem zou moeten kennen, dan waarschijnlijk via zijn (grijsgedraaide, doch nog steeds niet mee te zingen) album I'm Wide Awake, It's Morning (2005). Zo even (5/08) bracht hij nog eens een album onder eigen naam uit. Nu moest je hem nog niet kennen, dan ben ik blij dat ik dit allemaal eens bondig gezegd heb, om u te onderwijzen in de goede muzieksmaak (?), om er een luisterbeurtje voor hem bij te winnen op myspace, nu hij toch plots zo hip is. Deze week, kort artikel in Focus Knack. Volgende week, woensdag 3 september live aan het werk in de botanique.

Sprongplank

Ik heb een sprong genomen. Of allesinds al een aanzet tot een sprong genomen. Heb ik me zonet aan een strategische carrièrezet gewaagd ? Ik denk het wel en daar word ik nu eens zo opgefokt happy van. Wat niet wegneemt dat ik wéét dat het nog maar een aanzet is, dat ik ondanks het springen voor een sprong dus toch nog steeds met beide voeten aan de bodem blijf. Te vroeg victorie kraaien is immers te vroeg en dus dom. Wat ik wel zo hipperdehipperdehip (opgefokt!) cool vind, is dat ik durf. Ik durf wel eens. 'Ja!!' en ik slaag wel vaker dan eens.
Nu kan ik dus lekker ongeduldig nieuwsgierig in mijn mailbox zitten spieden en turen.

Mijn vaagheid is het gevolg van de ongewisse zekerheid. Eat that.

Eentje uit het zichzelf-voorliegende hart

Alles gaat goed? De spanningsboog zag er mooi uit, hij was in volle actie van aantrekken en laten afwachten. De climax was aanwezig, maar elke logica weet dat er daarna een iet of wat matigende anti-climax op de loer ligt. Ik houd mezelf gedeeltelijk weg daarvan door "het niet te weten" of niet te willen weten. "kweet nie" weet ik vaak, daarom dat het vaak uitgesproken wordt. Zonet sprak ik nog even iets meer uit dan dat, een ik weet niet maar ik zou wel eens willen weten of gij het weet.
Afwachten welke richting die boog opgaat, of afgaat.
What comes up, must come...

Up, up tempo, op tempo. De up ligt nog maar een vierentwintig uur van ons verwijderd. Wij, vriendschappen gaan immers naar het meer dan welkome afleidingsmanoeuvre Pukkelpop 2008.
Ik denk dus even niet dat ik daar niet aan mag denken, waardoor er 'daar' wel aan gedacht zou worden.
Ik denk dus volop wel aan welke groepen op mijn wishlistprogramma worden gemarkeerd, bekritiseerd tot eurosongshit, of als het al eens wat positiever mag tot Folky baardkerel lijkend op Great Lake Swimmers of simpelweg gewoon 'tof'.

Ziezo
Of er een afterrockverslag volgt, "kweet nie", zal samenhangen met mijn kortetermijngeheugen, de overrompeling aan goede muziek en goede alcohol. Klinkt eerder als een 'neen'. Maar daar zijn we nog niet achter.

Salut

(In)Druk(ken)

Die klassieke zin van "het is te lang geleden". Is hij wel voor meerdere mensen een klassieker of alleen bij mij, de uitsteller, rompslomper.
Hij is van toepassing op deze blog, hij is van toepassing op al mijn vrienden die ik al uit het oog heb moeten verliezen sinds voor/tijdens of na de examens. Het moment waarop ik iedereen terug wil (zien/horen) in mijn leven is aangebroken. Maar zoveel smsjes later steekt het nog steeds niet in mijn hoofd wie momenteel waar zit. Dat er dan ook nog eens een weggewerkte vertraging op mijn mailbox zat, maakte het des te ongemakkelijker om uit te pluizen hoe de reizende vriend(in) aan de vliegtuigstoel of aan de vaderlandsbodem zit/zat.

Juli was een schitterende maand, dat staat vast. Ik heb mijn hart nog eens verloren aan Barcelona's binnen- en buitenkant. De draad van mijn scoutsverleden is ook weer opgepakt, waardoor ik volgend jaar eens iets deftigs zal kunnen antwoorden bij de idiote vraag "wat zijn uw hobbies?" waarop ik jarenlang alleen met mijn bezigheden en interesses kon antwoorden en niet met een hokjeshobby zoals pakweg een sport die niet aan me besteed zou zijn.
Om het met een Marokkaans citaat te zeggen "La vie est belle". Zelfs het weer fait beau. Dit is een moment waarop de radertjes in mijn hoofd gesmeerd zijn en het buikgevoel lekker loopt op Bourgondische Bbq'tjes.
Het enige wat ik moet kunnen is de tijd benutten tot aan pukkelpop, mijn muzikaal jaarlijks orgasme. :) Het is multimediatijd, ik ga me terug storten op muziek, boek, krant, tijdschrift, film, banale televisieprogramma's. Het face2facekanaal in combi met een terrasje. Allemaal lekker vage plannen, ik kom eraan!


Geluk, het is wat je moet vinden in jezelf.

F*ck (un)happy

Ik heb niet staan schreeuwen, niet van woede, niet van vreugde of genot.
En toch zit daar een klemmend gevoel in mijn keel, een krop als het ware. Kroppen en brokken zijn degoutant, ze zijn het minst welkom in mijn slokgedarmte. Want ze horen daar niet te zitten en zeker wanneer ik niet (goed) weet waarom en hoe.
Mijn hoofd spant langs alle kanten . Het spant samen met die krop. Want het zit allemaal in mijn kop.
Een slecht gevoel. Ondanks, eindes van stomme korte tweejaarlijkse getijden en aanstormende beginnen van vakanties en vanalles. Als ik verder denk en kijk in die spannende kop van mij.
Dan kan ik het benoemen als het gevoel van anders zijn, één van -na een (kort) avondje stappen en rondhangen met mijn vriendinnen waarmee ik een quatro à la Sex and the City vorm- te weten dat ik me helemaal anders voel. Alleen eigenlijk. En vooral alleen door omringd te zijn en door samen te zijn met hen. Snappen ze me dan niet. Natuurlijk wel! Want snappen waarom ik stilaan cynischere trekjes kan krijgen en dat ik zeg dat ik wat meer drama wil in romantische films, doen ze toch, een beetje. Alsof ook zij die tijden hebben gekend, van het alleen zijn. Met het verschil dat we toen allemaal samen alleen waren en ik nu alleen alleen ben.

Waar is die godverdomdste vervloekte happy end, of happy beginning.

TwentyShitty

Ik ben een passief-ambitieuze elitaire bitch.

Ik zeg 'dat hangt toch van de mensen zelf af' -of ze zich al dan niet laten vangen door domme, slechte, hypocriete dingen- wat natuurlijk een correct antwoord lijkt in een sfeer van egalitarisme en 'respect voor ieders ding' en toch valt aan de andere kant van de tafel bijna een mond open. -En mijn mond valt haast open van die openvallende mond-

En ik ben gelukkig maar toch kan ik ook wenen, en dan ween ik echt, terwijl ik lach om het feit dat ik ween. En dan verbaas ik mij er toch maar over dat er iemand kan zijn, iemand kan bestaan die me ergens begrijpt ook al heeft ze niet de 'juiste' troostvaardigheid. De intentie telt. En wat maakt het uit dat je niet kan troosten zoals troosten volgens de boekjes en romannetjes en romcoms zou moeten. Wat maakt het uit dat je (nog) niet met kids denkt te kunnen omgaan tot ze enig niveau hebben bereikt waarin ze grapjes kunnen maken, waarin hun fantasie pas echt mooie, grote proporties aanneemt. Kinderen zijn moeilijk te leren kennen, ze zijn kleine wezentjes waar je van kan bevriezen door een gebrekkig inlevingsvermogen.

Hoe hilarisch is het als er dan wordt gesproken over 'confrontatie' bij het zien van kinderen en zwangere vrouwen. Daarop moest ik wel antwoorden 'zijt gij zot'. Maar maar, wat kan het leven hard zijn als ge maar half-halfweg zijt en al denkt aan dingen waar echte verantwoordelijkheid aan kleeft.
De beste job, beste.... dat zijn dingen die we allemaal nog moeten vinden. Aan het roer staan onze gedachten en ze brengen ons naar paniek die zegt 'dat gaat nooit lukken, zelfoverschattende bitch' en naar hoop die fluistert 'doe u ding, ge komt er wel, dingen en mensen zullen uw pad met graagte kruisen'.

Relativitijd en tegenstrijdigheid

Relativiteit (R) en tegenstrijdigheid (><), deze vormen de kernen van mijn zijn en denken. De strijd zit al in se vervat in deze twee concepten. Zen versus zin, in A,B,C... liefst snel en tegelijk en zonder de vervelende bijkomstige F's. (Ik waarschuw ook dat dit inderdaad nogal samenhangt met deze periode die over een kleine week te vroeg en te laat (><) beëindigd zal zijn)(examens).
Niet vroeg willen opstaan maar toch de strijd (><) met de wekker al dagenlang verliezen door vóór hem wakker te worden. Details onbelangrijk achten (R), want dat zijn ze tenslotte (behalve voor mierenneukers, wat een bestialiteit!). Willen, maar denken niet te kunnen (><), waardoor de zin voor willen stilaan wijkt (wordt dit een selffulfilling prophecy?). Dagen kom ik te kort, terwijl ik de toekomst, oftwel de augustus-septemberdagen, al vul , in theorie. Theorie leeft samen met de schizofrene head vs. head vs. afgeleid, snelkloppend hart. In de praktijk zien ze elkaar dus alleen om in nood compromissen te sluiten. Daarvoor hebben ze af en toe een rendez-vous in stressy omstandigheden waarin ze toch nog het beste uit de brand willen slepen.
Tergend trage tijd versus tergend wegtikkende tijd (><). TIK TAK weg tijd! Tegelijk doe ik het te traag en tegelijk groeit mijn haar sneller vandaag dan ooit tevoren (R). Nijdig pak ik dan de schaar en beteken een gevaar voor de lengte van mijn haar!
En rijmen dat doe ik via alle mogelijke kanalen: sms, facebook. Ik ben bijlange niet de enige, misschien zijn mijn vrienden die ik al te lang lijk te missen wel verscholen poëten.

Misschien loopt er al lang geen rode draad (><) meer door dit verhaal, maar dit is een relaas van tijd, relativiteit en CONTRA-dicties. Laat het dus gerust zeer relatief (geïnterpretatiefd) tot je overkomen: alles snappen zoals ik het hier en nu bedoel is geen must, DAT IS relativiteit, deze biedt een lezer, een publiek vrijheid, kortom "The Truth is in the eye of the beholder". And that is yours. Of die truth je nu stilaan doet denken dat ik doordraai? Misschien. Allesinds heb ik mijn uitlaatklep gehad en dat in combinatie met een goodhairday zoals vandaag doet me even de chaos relativeren. Ik ben opnieuw zen, naar mijn zin!