Poëzie

de krachtige, baldadige woorden die ik zou reciteren met intonatie, inclusief stokkende adem waar nodig. Maar ik ben geen madam van dé poëzie. Ik zal me er niet aan wagen, ik zal er niet mee (over)winnen. Wel stel ik me een aantal vragen.

Welk effect zouden woorden als:
'ik zou je willen zien met de bril van een blinde.
Aftastend zien of je zachte gezicht vriendelijk aanvoelt...' kunnen hebben?

Welk effect op anderen? Het effect op mezelf zou er een zijn van voortdurende twijfel en twijfel. Van wikken en wegen. Welk effect kunnen zo'n paar woorden immers hebben wanneer je ze niet zwoel en zacht uitspreekt in een vriendelijk, zwichtend oor? De poëzie zou dienstbaar zijn als boodschapper van de boodschappen die uit angst niet rechtstreeks uitbaar zijn. Metaforen vormen een veilige codetaal, een beschermend laagje dubbelzinnigheid.
Na de vraag van (al dan niet) effect, rest nog de vraag: 'wie' raakt in godsnaam gecharmeerd door zorgvuldig gewogen woorden, wie bezit de sleutel om correct te decoderen. Is de sleutel slechts bedoeld voor dat vriendelijk gezicht of raakt de poëziebrenger gewonnen voor de aandacht van meerdere onbekende gezichten, hét publiek. Zijn vriendelijke gezichten dan slechts muzes en kan je daar genoegen mee nemen?

Wilt gij?

Ik heb zoveel woorden gestroomd vandaag en voorgaande dagen. Ze handelden over: mannen, vrouwen, koffie, mannen en vrouwen, mannen en ik, ik en mannen, het leven, hoe dat vooruitgaat of juist heel lang stilstaat. Ik heb veel woorden laten komen en ze zijn niet op. Als er een ding is waarvan ik steeds genoeg lijk te hebben, dan heb ik het gevonden en moest het zoveel waard zijn als pakweg goud, dan zou ik mijn boterhammen verdienen met schrijven of spreken, desnoods over boterhammen. Over kwaliteit hebben we het dan niet.
Wat ik nu wil zeggen is dat er zoiets lijkt te bestaan als te veel zeggen. En te veel zeggen zonder een hogekwaliteitseis leidt tot gezever. Een van mijn producten is gezever, in de vorm van woorden, niet van saliva, laat dat duidelijk zijn. Nu zit dat zo. Als je zoveel zegt, natuurlijk moet er eens dat punt komen waarop je niets meer kan zeggen, zogezegd. Maar dat punt bereik ik dus niet, wat ik wel bereik is dan weer een punt waarop ik denk dat ik het punt heb bereikt waarop anderen genoeg van mijn woorden hebben geslikt. Waardoor ik een tijdelijke tijd van revalidatie verplicht ben aan mijn sperpartner(s). Gedaan met mijn gepraat, ik ga in congé. Ik ga het niet lang volhouden. Maar ik móet broeden op nieuwe gespreksstof en ik moet broeden op momenten waarop ik die gespreksstof zal kunnen brengen op een mooie manier en in een prachtige interactie een echt gesprek van twee mensen, van vrouw tot man en terug: van man tot vrouw.
Het probleem is dat ik die momenten, waaraan ik nood zal hebben nog niet geregeld heb. Ik heb ze niet geregeld, omdat ik ze niet geregeld krijg. Omdat ik een bange wezel ben. Ik geraak niet zo ver om na al dat vertelsel tot een vraag te komen.
Een vraag als: wilt gij met mij.... eens... een goed gespreksmoment vastleggen in onzen agenda. Of iets in die aard, ik hoop dat iemand snapt waarover het gaat, want met veel woorden heb ik natuurlijk maar weer weinig of een deel gezegd. Dat is natuurlijk het gevolg van dat bange wezel zijn. En de consequenties die met de belangrijkere vragen en antwoorden samenhangen.

Voor iedereen die een kleine nood heeft aan een degelijk romantisch escapisme, muzikaal dik ok, want er niet in geslaagd the Beatles te vern**ken. Rotsvaste zekerheid dat ik hem gauw voor een derde keer wil bekijken. (Als ik een gewillige metgezel vind.)

Alles functioneert niet meer zo goed.

Is het gevaarlijk als je hart af en toe eens de tak na de tik vergeet te luiden?
Gaat het om iets waarbij het hart echt even stilstaat, of is het slechts dat gevoel. Hoe kan het dat die geschrapte slag plots zo leuk lijkt, terwijl je eigenlijk zou moeten denken 'shit mijn tikker staat stil', paniek, ik ben niet zo gezond als ik er uit zie.
Beide aspecten van zo'n minieme, al dan niet fictieve, hartstilstand spelen door mijn hoofd. En dat allemaal doordat ik iemand zag staan, wachtend op een broodje. Zelf stond ik niet te wachten op een broodje. Zelf stond ik ook niet te wachten op de broodjeswachter. De broodjeswachter bleek immers een lookalike van het origineel. Dé hamvraag zou dan kunnen worden welk type hartstilstand krijg ik als de originele kopie van de broodjeswachter plots opduikt?
Het antwoord moet ik schuldig blijven.
Het probleem van de lookalike heb ik gelokaliseerd, niet alleen in de broodjeszaak, het lookalikeprobleem is te lokaliseren in die twee blauwe vijvers van mij. Het lijkt wel of ze dieper worden en mijn vertezicht doen verdrinken in hun troebele water. Ja, ik heb de gelegenheidsbril, maar ik houd hem voor weinig gelegenheden. Op straat blijft hij van mijn gezicht, en de straat blijft daardoor gedeeltelijk van mijn ogen. En de jongens en meisjes 'in t straat' lijken daardoor allemaal op mijn kennissen en vrienden. Vaak teleurstellend, geen praatjes kunnen slaan, waar je praatjes had willen slaan. Vaak raar, blikken uitwisselen van 'ik ken u', naar mensen die me niet kennen en die ik zelf evenmin ken.
Hoeveel mensen zouden dit wel niet voorhebben, vraag ik me dan af.

Zal ik vanavond eens níet met een hele bende jongens op café gaan. Neen. Ik zal wel thuis blijven. Van daten, zoals iemand onterecht suggereerde, komt toch niets in huis. Het is immers een héle groep jongens. Die zijn in hun definitie dus niet datebaar.
Ben ik dus even blij dat ik nog eens een goed, vlot, grappig boek heb ontvreemd in de bib. Ik ben er rotsvast van overtuigd dat ik het als eerste ter hand neem, dat ruik ik gewoon aan die pagina's. Die humoristische melancholieke depressie die uitgaat van de personages die elkaar toespreken met geschreven woorden, ik houd er wel al van. Ik blijf er voor thuis en als het niet dat excuus wordt dan heb ik nog een hoopje dvd's liggen. Of wat studie/papermateriaal, wat als dat me kan weghouden van een héle bende jóngens.

Ik wil ik wil, wat zowat elke vrouw wil

Plots word ik overmand door een licht verlangen naar een aantal materiële zaken. Dat ik het op dit eigenste moment niet heb over de dslr-camera die aan de top of mijn wishlist staat, kan mezelf verbazen. Ik wil bombastischere zaken, die dat materiële overstijgen en waar een connotatie van zeemzoetige romantiek aan vastkleeft als een brei die plakt als een kauwgom onder je schoen.

Een serenade op gitaar, maar wel eentje waar ik niet van ga kotsen.
Bloemen, oh zeg het met bloemen. Welriekende, geen rozen. Over de romantische top is over de top.

Chocolade, al zeg ik dat maar om een cliché te bevestigen.

Amerikaanse seriedvd's met mooie en oh zo fakelijkende personages in glamoureuze en heerlijke galajurken.

Desnoods obsceen sexy lingerie. En een citytrip naar NYC.


Moest iemand zich geroepen voelen. Laat me dan zeker dringend een boodschap van romantische aard achter. Ontkennen dat je af en toe iets te kort komt in je leven is geen must denk ik dan. Eenzaamheid veruitwendigd in een licht dramatisch kleedje kan bij deze.

Relevantie aan de kant.
Ik zal je eens vertellen dat ik deze nacht droomde dat ik in een enge actiefilm rondliep. Ja lopen en liefst zo hard mogelijk, want voor mijn leven. Er waren maar liefst drie giant godzilla's op jacht. In deze vreemde stad waar ik met mijn boezemvriendinnen L&S aan het rondreizen was. Mij leek het wel het veiligst om in een gigantische, sterke kerk te vluchten. Maar de weg naar de kelder vonden we niet en ik werd wakker toen ik niet meer verderkon in een smalle, lage gang die uitliep op een restant van een haardvuurtje in plaats van op een toegang tot ondergrondse veilige havens. Het was echt écht, angstwekkend, angstzweet. Zo'n monsters had ik immers nog nooit gezien (godzilla-dvdtje heb ik niet in huis), groter dan de hoogste torens en die gigantische poten vernielden alles met elke stap.
Altijd word ik wakker midden in die actie. Ondanks de geen-zin in een unhappy ending bleef ik toch nog in mijn bed liggen, niet wetend of er een sequel zou komen of niet. Maar mijn ogen bleven open. De dag vorderde en intussen heb ik al geprint en waar ik nog wel zin in zou hebben, om de dag af te sluiten... is... een blijvend geheim. Het zal toch niet gebeuren, slechts romantische dagdromen om de enge nachtdromen te compenseren.

Een ideaal romantisch achtergrondtrackje: www.myspace.com/meiko en die lyrics als: I know better not to be friends with boys with girlfriends Oh(Oh oh oh oh) ach laat me niet lachen